Machinebouw Blog http://www.machinebouw.net Machinebouw Blogs RSS (c) Array Publications <![CDATA[Alweer voorbij]]> Gelukkig heeft voor velen het einde van het jaar altijd een positief effect op de immer stijgende prijzen. Die van software dalen als de naalden van de kerstboom na het optuigen. Omzet moet er komen, aantallen moeten gehaald worden anders worden de inkoopcondities van de resellers slechter. Nu weten sommige mensen dat omzet niet meteen gelijk is aan winst. Er naar handelen is weer heel iets anders. Zo wordt er nog altijd teveel aandacht besteed aan nieuwe functies/features en te weinig aan nieuwe wegen om tot het einddoel te komen. Iedereen heeft de mond vol over Lean en 6-Sigma. Uiteraard, zoals zo vaak, van oorsprong productiegerichte onderwerpen. Of de consequenties van Lean en consorten worden geaccepteerd, staat op een heel ander blad. De leveranciers staan klaar met allerlei pakketjes om daarin te ondersteunen. Maar zoals zo vaak gaat het niet om de pakketjes. Die moeten doen wat ze moeten doen. Het gaat om de manier waarop men de behoefte van klanten ziet, hoe die commercieel wordt ingevuld. Met functies die klantgericht worden aangeboden als modules met een aantal standaard mogelijkheden en een uitgekiende set opties. De basis functionaliteit moet de klant overtuigen van de aankoop. De opties,waar goed op verdiend kan worden, zorgen ervoor de naadloze aansluiting op de behoefte. En daarvoor heeft de klant geld over. Dat is een lastig en gecompliceerd spel. Commercie speelt een rol, net zo goed als productie, inkoop en nog vele andere bedrijfsfuncties. Dat stijgt ver boven engineering uit. Dat vereist visie. Die moet op de juiste plaats in de organisatie worden ontwikkeld. Huiswerk voor de Kerstdagen: Lean, Systems Engineering, CM-II. En volgend jaar aan de slag. Reken maar dat 2012 nog sneller voorbijgaat dan 2011. In die zin: geniet van de laatste restjes 2011. En alvast alle goeds voor het spannende jaar 2012.
]]> Mon, 28 Nov 2011 15:09:54 GMT <![CDATA[Optimum]]> Op het moment dat ik dit schrijf is het winterseizoen in aantocht, maar nog niet erg voelbaar. Nachtvorst was er nog nauwelijks en overdag staat de zon aan de blauwe hemel te stralen. Wanneer u dit leest kan dat heel anders zijn, zeker als de voorspellingen over extreme winters uitkomen. Dan staat u mogelijk al uitgebreid het ijs van uw autoruiten te krabben als de auto een tijdje buiten heeft gestaan.
Zelf hanteerde ik daarvoor altijd de volgorde motor starten, kachel en ventilator op de voorruit zetten, ondertussen ruiten schoonkrabben, en dan in de opgewarmde en van binnen ijsvrije auto stappen en wegrijden. Dat is dus helemaal fout. Volgens het officiële advies van de ANWB moet je eerst krabben en dan pas starten en wegrijden. Want een zojuist gestarte automotor loopt niet netjes schoon, en als je eerst start dan blaas je die initiële viezigheid zomaar in het rond terwijl je staat te krabben.
Ik heb dat serieus uitgeprobeerd, maar altijd moest ik na een meter of tien stoppen omdat de ruiten dicht zaten en doorrijden onverantwoord was. Na even wachten verbeterde dat en kon ik alsnog op weg. Dan vind ik mijn methode eerlijk gezegd handiger: bij het wegrijden meteen goed zicht, dus veilig van start en geen tijdverlies door even later weer te moeten wachten. En wat het milieu-effect betreft: die automotor moet hoe dan ook door zijn eerste ‘vieze’ minuten heen. Of ik nu ondertussen krab of wegrijd maakt daarvoor niets uit. Het verschil is alleen dat je bij de ANWB-methode die eerste uitlaatgassen over een grotere afstand verspreidt. U begrijpt dat ik mijn eigen methode een beter optimum vind in het krachtenveld van veiligheid, milieu en tijdbesteding.

Het thema van dit nummer van Machinebouw is aandrijving en motion control. Dat zijn bij uitstek gebieden waarop het ook aankomt op het zoeken naar een optimum. Zeker voor systemen met snelle kortstondige bewegingen, zoals robots die producten positioneren, is het zaak om optimale compromissen te bepalen. Je wilt immers hoge snelheden om efficiënt te werken maar anderzijds ook nauwkeurigheid voor een goede kwaliteit. Ook de mechanische kant moet goed geoptimaliseerd zijn. Want voor bewegende delen wil je zo weinig mogelijk massa om gemakkelijker te kunnen bewegen, maar alles moet wel voldoende sterk en stijf zijn om alle krachten op te nemen zonder schade of vervorming. Zo is elk dynamische systeem een gekozen optimum uit tegenstrijdigheden. En dat geldt ook voor autoruiten ijsvrij krabben.

]]> Mon, 28 Nov 2011 15:05:23 GMT <![CDATA[Niet meer belangrijk?]]> Er wordt elke dag nog een hoop drukte gemaakt over een te kiezen CAD-applicatie. Elke maker, reseller en verkoper vindt zijn systeem het beste en weet vele redenen te vinden waarom dat zo is. Vaak heb ik de indruk dat een aanschaf niet zoveel te doen heeft met de kwaliteiten van de software.

Natuurlijk, als het pakket bagger is, dan doet het niet mee in de keuze. Maar als het meer dan niets is, kan een gemiddelde gebruiker nauwelijks de verschillen zien wanneer die niet door de verkopers worden duidelijk gemaakt. Dat is natuurlijk hun opgave, maar hoe zijn die verschillen dan te waarderen? Hoe gaan die bijdragen aan de business. Welk rendement gaan die op de investering opleveren. Ik wed dat niemand daarop een zinvol antwoord kan geven. Je kunt je afvragen of het de potentiële kopers wel interesseert. De keuze wordt door heel andere, vaak totaal onzakelijke overwegingen bepaald. Wanneer medewerkers aan uiteenlopende pakketten gewend zijn, wordt een pakket gekozen dat niemand kent. Om toch vooral niemand te bevoordelen en scheve ogen te krijgen.

Toegegeven, dit briljante argument komt slechts zelden naar voren. Je hebt ervaren mensen in huis die fatsoenlijke pakketten kennen en dan wordt er iets gekocht dat bijkans bagger is waarmee iedereen problemen heeft. Ik vind het een geweldig plan, uniek en er is vast lang over nagedacht door een duur betaalde manager. Soms wordt er op gelet welke kunstjes (CAD-kunstjes, geen vakkunstjes) schoolverlaters kennen. Regelmatig speelt dit argument onderhuids, omdat de schoolverlater, of beter nog: stagiair(!), een selectie moet gaan doen. Als nu echt niemand geïnteresseerd is, zeg het dan gewoon en gooi een muntje of een dobbelsteen. Soms wordt simpelweg gekeken wat het meest wordt verkocht. Het is een argument in een situatie waar veel kleine aanbieders zijn en de kans van omvallen reëel is. Maar de markt is al lang gereinigd. Soms vindt er een keuze vanuit het negatieve plaats. In de laatste fase van een keuzeproces dringt een van de verkopende partijen aan op een beslissing anders vervalt de beloofde fikse korting. Een overspeelde hand leidt dan tot keuze voor de concurrent.

Maar in alle eerlijkheid: zijn de dames en heren softwaremakers niet zelf bezig hun eigen graf te graven? Langzamerhand komt een vervangingsmarkt op. En het wordt ook echt minder belangrijk op welke applicatie de keuze valt. Want de echte kosten van een vervanging zitten niet in de softwareaanschaf maar in het eventuele verlies van de modellen die over de jaren zijn gemaakt. Dit verlies wordt steeds kleiner door ontwikkeling in de CAD-pakketten. Deze bevatten steeds meer en rijpere technieken om modellen van andere applicaties, desnoods via een neutraal formaat, te hergebruiken door middel van direct modeling. En kom nu niet aan met de intelligentie in een model. Als een model een maand niet is aangeraakt, weet niemand meer hoe het is opgebouwd en dus zit die vermeende intelligentie alleen maar in de weg. Het gevolg van direct modeling is dat de kosten van een wissel veel lager worden. En als je de oude software dan ook nog ‘inruilt’ dan valt de pijn helemaal mee.

Er is nog een andere trend die het belang van de CAD-applicatie vermindert en dat is het toegenomen belang van het beheer. Beheer van data, van eisenpakket tot en met installaties die bij klanten staan, is ondertussen veel meer bepalend voor de waarde van de data dan de data zelf. Klinkt vreemd? Is het niet. Want wat heb je aan data als je niet weet welke versie het is? Hoe een eis is vertaald naar een oplossing? Als je geen relaties tussen de data hebt en geen impactanalyse kunt doen? Als data niet meer terug te vinden is omdat het ergens op een netwerkschijf of mooier nog een locale schijf staat?

Uiteindelijk zal het er op uitdraaien dat CAD een van de editors is die in het PLM-systeem is geïntegreerd. We maken ons tenslotte ook niet meer druk om de tekstverwerker. De functionaliteit is voldoende. Wat telt is de integratie, het passen van applicaties in de informatiehuishouding van een organisatie. Al het andere is eigenlijk niet meer belangrijk.
]]> Fri, 04 Nov 2011 15:06:21 GMT <![CDATA[Integratie]]> Zo was de radio in eerste aanleg een apart kastje, waarop later platenspelers, cassetterecorders en cd-recorders aangesloten werden. Geleidelijk werden de losse apparaten geïntegreerd tot handzame combinaties, en op dit moment is een complete stereoset nauwelijks groter dan een paar pakken melk op de boekenplank - misschien met uitzondering nog van de platenspeler.

Iets soortgelijks geldt voor de media-aansluitingen thuis. Eerst een telefoonaansluiting, toen daarbij een kabel voor de tv, daarna een internetverbinding via één van de twee bestaande systemen, en nu komt indien gewenst zowel telefoon, tv-signaal als internet gezamenlijk binnen via één kabelaansluiting. Of neem de auto: voorzieningen als airco, radio, navigatie en zelfs verwarming (!) begonnen ooit hun leven als apart apparaat, een accessoire dat tegen meerprijs in een al geproduceerde auto werd geschroefd. In de auto’s die nu van de band rollen zit dat er gewoon allemaal standaard in; de voormalige losse apparaten zijn nu van het begin af geïntegreerd in het geheel.


Ook in de industrie is veel integratie van technologieën te zien. Een klassiek voorbeeld is het ontstaan van het vakgebied mechatronica uit de voorheen gescheiden disciplines werktuigbouwkunde, elektrotechniek en informatica. Het thema van dit nummer van Machinebouw is “CAD/ CAM/ CAE”, en in diverse artikelen leest u dat rondom CAD-pakketten eveneens zo’n integratie aan de gang is. In zijn begintijd was ook CAD een losstaand systeem dat vooral het leven van de constructeur gemakkelijker maakte. Maar de CAD-systemen werden uitgebreider en bovendien kwamen er steeds meer specialistische systemen die samenwerkten met CAD, zoals analyse-, reken- en simulatiepakketten. Ook wordt CAD steeds vaker gekoppeld aan andere bedrijfssystemen zoals ERP en PDM - daar vindt u in dit nummer een interessante case over. Waarschijnlijk zullen ontwerp, simulatie en productbeheer nog wel verder in elkaar gaan overlopen. Dan convergeert wellicht ook dit geheel op den duur naar één geïntegreerd systeem voor productontwikkeling, met CAD als basis van de integratie. Ik ben benieuwd; de tijd zal het ons leren.

]]> Fri, 04 Nov 2011 15:01:52 GMT <![CDATA[Werken]]> In andere landen wordt alternatieve energie gestimuleerd door stroom uit private zonnepanelen tegen enorm hoge prijzen te verkopen aan de energiemaatschappijen. De verbruikers van groene en grijze stroom betalen deze rekening. Zelfs de stroom die door de opwekker zelf wordt verbruikt, komt nog in aanmerking voor een extra vergoeding. Ondertussen liggen veel daken van bedrijfspanden, boerderijen en private huizen vol met zonnepanelen. Dat leidt onvermijdelijk tot een overbelasting van het huidige stroomnet, dat niet is berekend op deze decentrale energieproductie. En juist aan stroomnetten wordt erg weinig geld uitgegeven, dat is een echte ‘cash cow’. Op termijn heeft dit ook gevolgen voor onze manier van werken. Een prijsdifferentiatie is te voorzien. Als de grote energiecentrales moeten draaien, wordt energie duur; als de natuur meehelpt, ietsje minder duur. Dus als het waait of de zon schijnt, dan is energie beschikbaar en betaalbaar. Dus we gaan werken als de zon schijnt en als het waait. De overige tijd is stroom op rantsoen. Niet meer in de tuin sluimeren op een mooie zomerdag, niet meer vliegeren met de kinderen als het fijn waait. Werken! Zal de migratie van arbeidsplaatsen hier ook mee te maken krijgen? Niet alleen werken wanneer de zon schijnt, maar ook waar de zon schijnt? Is dit dan eindelijk de kans voor Afrika om mee te komen in de welvaartsontwikkeling? Gebieden op de wereld met een gematigd klimaat (zoals Midden- en Noord-Europa) worden dan productielocatie voor voedsel. De Sahel-landen worden industriële grootmachten. Dat is weer eens wat anders dan China en ongetwijfeld ook goedkoop. Dat gaat allemaal goed, totdat stroom over grote afstanden getransporteerd kan worden. Dan worden de kaarten opnieuw geschud.
In de tussentijd was het een mooie vakantie. Het weer was niet te zonnig, dus veel hoefde er niet gewerkt te worden. Waaien deed het ook niet al te vaak, dus ook goed. In PLM-land is het eind van het jaar altijd een race tegen de klok. Zie het maar als een kwartaalafsluiting in het kwadraat. Dat wordt door de boekhouders aangegeven. Die moeten een datum hebben waarop ze hun lijstjes kunnen maken. In twee gevallen valt de kwartaaldeadline op een logisch moment. De zomervakantie die meest per begin juli start, en de kerstvakantie wanneer alle publieke leven voor twee weken in een collectieve bezinningsroes stilvalt. Wat nu als dat alles door de energierantsoenering op de schop gaat? Dan wordt het een warboel. De klant weet niet meer wanneer hij tot in het gaatje kan drukken om de hoogste korting te krijgen. Lastig, lastig. Al deze onzekerheid bij de opening van de laatste fase van het jachtseizoen 2011.
Nog een paar maanden, dan is het weer Kerstmis. De tijd vliegt. De skivakantie is al geboekt. Vaak schijnt de zon boven in de bergen, dan werken de liften gelukkig, want naar boven klunen zullen de meeste gasten niet leuk vinden. Succes met de laatste loodjes van 2011. Volgend jaar een schrikkeljaar; dan hebben we een dag extra om te werken. Of niet.]]> Fri, 09 Sep 2011 09:33:45 GMT <![CDATA[Gebruiksvriendelijk]]> Om auto’s te parkeren heeft Z. grote parkeergarages onder de gebouwen. Onhandig voor de gebruiker is wel dat de garages nauwelijks te herkennen zijn vanaf de weg. Minieme verwijzinkjes geven ze aan, maar als je in de auto toevallig met je ogen knippert heb je ze gemist, zeker bij slecht weer. Een duidelijke ‘P’ met pijl is niet te bekennen.
Binnen ontbreekt iedere informatie over waar de uitgang is (naast de ingang, zo bleek later na een paar blokjes rijden) of waar je er als voetganger na het parkeren uit kunt. Was er geen budget meer om de weg te wijzen of vonden de bedenkers opvallende verwijzingen niet bij de wijk passen?
Ook het kaartsysteem liet in het gebruik te wensen over. Het parkeerkaartje was een slap papiertje, nog dunner dan briefpapier. Geen punt, behalve op zo’n regenachtige dag. Want na terugkeer moet je bij de voetgangersdeur dat kaartje in een leesapparaatje steken om weer naar binnen te kunnen. Helaas ontbrak een afdak, nis, luifel of enige andere vorm van beschutting, waardoor de regen vrij spel had terwijl ik het direct kletsnatte kaartje in de gleuf probeerde te wurmen. Had de gebruiksvriendelijkheid van een afdak moeten wijken voor de esthetica van een volledig vlakke gevel of had gewoon niemand hieraan gedacht?
Er zijn natuurlijk wel meer voorbeelden te noemen van niet optimale gebruiksvriendelijkheid, al dan niet vanwege andere prioriteiten. Ook voor ERP-systemen, het thema van nummer 7 van Machinebouw, blijken gebruikers nog onvervulde wensen te hebben. Zoals u verderop in het nummer leest, wijst recent onderzoek onder meer uit dat we gebruiksvriendelijkheid wel belangrijk vinden voor een ERP-systeem, maar deze bij de keuze van een pakket toch minder zwaar laten wegen dan we achteraf gewild hadden. De fabrikanten van ERP-systemen spelen hierop in door aan de gebruiksvriendelijkheid te blijven werken en bijvoorbeeld intuïtiever bedienbare gebruikersinterfaces te introduceren.
Een prima zaak dat fabrikanten onderzoeken hoe gebruikers hun producten in de praktijk ervaren en dat ze vervolgens die producten dienovereenkomstig aanpassen. Dat zouden ontwerpers van parkeergarages ook eens moeten doen.]]> Fri, 09 Sep 2011 09:27:43 GMT <![CDATA[iColumn]]> Apple heeft net als anderen bedacht dat het wel sexy is een ‘i’ voor de product- of merknamen te zetten. IBM, dat vandaag (16-6-2011) 100 jaar bestaat, was er al vroeg bij. De naam IBM stamt uit 1928 en het bedrijf maakte zakelijke machines op internationale schaal. Toch ziet Apple zich als grote bedenker van de iWaan. Het bedrijf gaat met grof juridisch geweld tekeer tegen bedrijven die een ‘i’ voor hun naam of productnaam hebben staan. Word ik met mijn iColumn nu ook bestookt met dreigbrieven waarin absurde dwangsommen worden geëist? Een irreële gedachte? Vergeet het maar. Apple is dermate agressief dat een klein Nederlands bedrijf dat al jaren een iWeb-achtige naam gebruikt, nu wel een vet probleem te pakken heeft. Nee, de naam was niet gedeponeerd, daar denk je als klein bedrijf niet zo snel aan. Gemiste kans? Het niet deponeren van een naam is kennelijk al reden genoeg voor Apple om als een wilde tekeer te gaan. Het einde van het liedje is dat de kleine ondernemer met 30 werknemers bakzeil haalt. Heeft Apple ooit iets met de naam gedaan? Nee, maar dat speelt kennelijk geen rol.
Apple, het glanzende bedrijf, ooit doodverklaard, nu het meest waardevolle merk, bekend of beter: berucht om zijn inperkende manier van zaken doen, baseert zijn reputatie op onaangenaam lomp gedrag. De mooie glanzende zijde van het bedrijf en zijn producten blijft liefhebbers lokken. Of het nu om een eyepad gaat, een ieboek of een mekkeir.
Gelukkig wordt Apple langzaam maar zeker door de realiteit ingehaald. Terwijl Apple-gebruikers jarenlang achterover konden leunen en zich konden koesteren in de schijnveiligheid van hun operating systeem, geeft nu zelfs Apple de eerste grootschalige virusaanvallen op het operating systeem toe. Als antivirussoftware verklede malware probeert creditcardgegevens aan gebruikers te ontfutselen, aldus het FD. En Apple is op grote schaal kwetsbaar. Er waren kennelijk al weken klachten, maar Apple had eyepads op de ogen en zag niets of wilde niets zien. In elk geval hulde het bedrijf zich in stilte. Helpdeskmedewerkers mochten al die tijd niet reageren op de vele vragen en klachten van klanten over het virusprobleem. Als Microsoft zo zou reageren en er zo lang over zou doen om een veiligheidsupdate uit te brengen, zou de hele wereld over het bedrijf heen vallen, en terecht. Maar waarom gebeurt dat bij Apple niet?
Is Apple gewoon slim? Weten zij hoe mensen ‘tikken’? De overdreven dure apparaten worden volgens mij alleen gekocht omdat ze er goed uitzien. En omdat er een appel-logootje op staat. De onderhuidse kwaliteiten van de techniek zal de gemiddelde gebruiker jeuken. Net zoals als het deze gebruiker jeukt dat de apparaten onder slechte werkomstandigheden en tegen slechte betaling van de locale werknemers in China worden gemaakt. Apple is daarin niet anders dan HP en andere producenten, maar die apparaten zijn niet zo liederlijk kostbaar. De publicaties over misstanden hebben afgelopen jaar alle kranten gehaald. Het zal de gebruiker ook jeuken dat Apple weet waar je bent met je eyepad of je aaifoon. En dat je apps en aaitjoens-content kunt kopen die Apple welgevallig is. Het is een middeleeuwse vorm van gedwongen winkelnering. En toch willen ‘we’ dat allemaal. Waarom? Omdat vorm voor inhoud gaat. Bij deze iColumn wisselt de vorm, sexy’er wordt deze niet. De inhoud blijft dezelfde.]]> Fri, 29 Jul 2011 10:38:59 GMT <![CDATA[Levenscyclus]]> Ook de belangstelling voor technologie kent zijn levenscycli. Geen wonder, want die belangstelling houdt gelijke tred met de steeds veranderende omstandigheden en de nieuwe technische ontwikkelingen die daaruit volgen. Milieuvriendelijke en energiebesparende techniek staat bijvoorbeeld al lange tijd uitgebreid in de aandacht, al spreken we de laatste jaren liever over ‘duurzaam’. Rondom nanotechnologie is het tegenwoordig iets stiller. Niet dat er daarin weinig gebeurt – integendeel – maar de publieke schijnwerpers zijn er momenteel wat minder op gericht. Een snelle stijger is additief vervaardigen ofwel ‘rapid manufacturing’. Daarvan zagen we eerder dit jaar zelfs een demonstratie op de tv in ‘De wereld draait door’, een programma dat normaliter niet bepaald bol staat van de techniek. Mogelijk kwam het onderwerp door de selectie omdat je het in principe ook thuis kunt doen.
Mechatronica, het thema van dit nummer van Machinebouw, staat ook allang in de belangstelling. Misschien hoort u er wat minder over dan toen het samengaan van werktuigbouwkunde, elektronica en informatica nog helemaal nieuw was, maar het vakgebied staat als een huis en is al bijna gewoner dan de afzonderlijke vakken waaruit het ooit samengesteld is. De levenscyclus van de aandacht mag dan gevorderd zijn; die van de mechatronica zelf is nog maar net goed op gang gekomen.]]> Fri, 29 Jul 2011 10:35:10 GMT <![CDATA[Waardering]]>
Waarom, o waarom is het dan zo dat technisch personeel zo intens belabberd wordt betaald? Vergelijk nu eens de tarieven van een ervaren ingenieur met die van een beginnend jurist. Je bent tegenwoordig een hele held wanneer je als technisch expert € 70 per uur kunt vragen. Goede CAE-mensen kunnen dat net doen, maar moeten dan wel een goed verhaal hebben. Om hun inspanning te waarderen, hoef je maar één keer een offerte te hebben afgeslagen waardoor een behoorlijke constructiefout niet is opgemerkt met alle schade van dien. Reputatie komt te voet en gaat te paard. Een dure vergissing. Daarna zul je die 70 euro voor hun expertise graag betalen. En voor een iets grotere klus kunnen ervaren mensen al voor rond de 40  euro  worden geboekt, het laagste tarief van een werkplaatsmedewerker in de autogarage boven dat niveau. Hoe anders is het bij de advocaten. Een beginnen jurist is onder de 200 euro niet te krijgen. Zit je eronder, dan klopt er iets niet. En verliezen ze een proces? Er zijn genoeg redenen te bedenken waarom zij dat niet konden verhinderen. Is dat het nu echt waard?

Er zit iets grondig fout. Maar wat kan dat zijn? Heeft het te maken met de Nederlandse handelsgeest? Zijn wij gewoon niet zo goed in het maken van dingen en handelen wij liever? Hebben we liever geld in de hand, onafhankelijk van waarmee het wordt verdiend? Het lijkt er wel op. De handel heeft ons land welvaart gebracht. Maar de basis van die handel is wel dun. Er zit steeds minder toegevoegde waarde op. De enige manier om veel toegevoegde waarde te creëren is van niets iets maken. Dat wordt steeds moeilijker. Steeds meer jonge mensen die van technische opleidingen afkomen willen niet meer werken maar manager worden. Waarvan dan? Maakt niet uit. Hoofdzaak manager. Dat is natuurlijk overdreven. Maar het komt wel veel voor. De kwaliteit van en de nadruk binnen technische opleidingen ligt vaak niet waar die moet liggen. Bologna met zijn Bachelor en Master zendt groeten. De variatie aan opleidingen wordt ondertussen zo groot, dat vele een modieus karakter hebben gekregen. Het lijkt wel of ze van gekkigheid niet meer weten wat ze moeten bedenken. De opleidingen komen en gaan. En hoe moet een werkgever iemand van zo’n trendy opleiding nu inschatten zonder referentiemogelijkheid?

Nu is de beerput opengetrokken. Naast Inholland zijn nog vele andere hbo-opleidingen beneden peil. Je vraagt je af hoe dat zomaar kan. De financiering krijgt de schuld. Maar dat is een drogreden. Dan moeten de opleidingen maar voorfinancieren wanneer ze achteraf betaald krijgen. Ze zijn rijk genoeg. De opleidingen moeten allemaal worden gecertificeerd. Dat is kennelijk een wassen neus. "Uit wiens hand men eet..." De beroepsgroep moet zich aan de eigen haren uit het moeras trekken om zich beter te manifesteren. Maar technici zijn technici, dus snel zal dat niet gaan. Zo wordt het nooit wat met die waardering. Ik pleit voor een kartel. Niemand levert meer ingenieursdiensten onder 100 euro per uur. Dat is nog altijd de helft van de goedkoopste advocaat. Een koopje toch? En ze doen ook nog echt werk voor hun geld.
]]> Tue, 14 Jun 2011 10:47:46 GMT <![CDATA[Documentatie]]> Machinebouw, gaan de digitale ontwikkelingen in ras tempo door. We kennen al enige tijd de diagnose op afstand: de onderhoudsmonteur kan via zijn pc een machine of installatie ver weg controleren, testen en bijsturen. Dat moet natuurlijk wel goed beveiligd zijn om ongewenste bemoeienis van buitenaf te voorkomen. Maar een monteur hoeft allang niet meer na elk telefoontje in zijn servicewagen te springen voor een inspectie of aanpassing ter plaatse.
Niet alleen de uitvoering maar ook de planning van service en onderhoud gebeurt dankzij digitale hulpmiddelen steeds efficiënter. Per machine is de conditie nauwkeurig bij te houden en vast te stellen wanneer je welke soort onderhoud het beste kunt doen.

Onmisbaar voor service en onderhoud – en meestal ook voor de bediening – is goede technische documentatie bij machines. Voor het maken en beheren daarvan komen er geleidelijk ook meer hulpmiddelen beschikbaar. In editie 5 gaat Bertus Zuijdgeest daar nader op in.
Tijd en geld zijn voor de documentatie nogal eens sterk beperkende factoren (en waar eigenlijk niet?). Machines worden in de regel snel ontwikkeld en op de markt gebracht, en dan schiet tijdig aan documentatie denken er soms bij in. Het maken van de documentatie zou eigenlijk automatisch moeten meelopen met de productontwikkeling. Dat lukt al vrij goed met moderne documentatiesystemen die communiceren met het geheel aan PLM, ERP en andere al aanwezige systemen in het bedrijf.

Teksten en afbeeldingen voor documentatie worden steeds meer uitgevoerd als zelfstandige eenheden bij een bepaalde machinemodule. Wordt een machine samengesteld uit een aantal modules, dan komen automatisch de juiste teksten met hun plaatjes bij elkaar in de documentatie te staan. Zolang de betreffende teksten en afbeeldingen direct bijgewerkt worden als een module verandert, kan versiebeheer geen probleem meer zijn. Ook aan de rol van de technische auteurs die de documentatie schrijven en samenstellen besteden we in nummer 5 aandacht.

Financieel wordt documentatie nog te vaak gezien als een sluitpost, die niets oplevert en dus eigenlijk ook niets mag kosten. Een gemiste kans, want een bediener of onderhoudstechnicus die gemakkelijk kan vinden wat hij wil weten en daardoor prettig aan de machine werkt, praat over zijn positieve ervaringen en is dus welwillend ambassadeur. Het budget voor technische documentatie zou dan ook mede van de afdeling Marketing moeten komen.

Hans Harlé (hans.harle@array.nl)]]> Tue, 14 Jun 2011 10:04:24 GMT