Machinebouw Blog http://www.machinebouw.net Machinebouw Blogs RSS (c) Array Publications <![CDATA[Google]]> Over Google heeft iedereen wel een mening. De zakenpraktijken lijken lang niet altijd even zuiver. Denk aan de foto’s die Google in de openbare ruimte maakt (van onder meer niet-openbare ruimte en personen). Als je met herkenbaar gezicht of autokenteken te zien bent (we laten in het midden waar…), dan kun je vragen of ze dat onherkenbaar maken. Maar er wordt wel eerst een feit gecreëerd en dat ben je als burger meteen in de verdediging. Een regel als ‘eerst toestemming, dan plaatsen’ is hier net zozeer op van toepassing als bij het toezenden van e-mail. Met boeken gebeurt hetzelfde. Het heersende auteursrecht wordt vakkundig genegeerd doordat Google boeken inscant die het digitaal voor eenieder beschikbaar maakt. Het is op grote schaal gebeurd, zonder te vragen en de auteursrechthebbenden moeten vanuit een achterstandspositie zien dat ze hun recht krijgen, c.q. de gepaste vergoedingen krijgen.
Door zich nu te weren tegen de Chinese overheid, lijkt Google een charmeoffensief te zijn begonnen. De heersende regels zijn dat Google bepaalde inhoud niet mag laten zien aan de Chinese burgers die nog altijd tegen de boze buitenwereld beschermd moeten worden. Parallel worden massale aanvallen op Google-mailservers uitgevoerd om zicht te krijgen op het mailverkeer van niet welgevallige burgers. Google protesteert daartegen en dreigt met terugtrekking uit China, de grootste groeimarkt. Uit de krantenberichten wordt duidelijk dat de Chinese overheid alleen reageert op de formaliteit: ‘if you can’t stand the heat, get out of the kitchen’. Anders gezegd: als je niet naar onze regels wilt leven, sodemieter dan maar op. Natuurlijk wordt er niet gereageerd op de massale aanvallen op de mailaccounts van dissidenten. Zou het echt mogelijk zijn dit soort aanvallen uit te voeren zonder medeweten of zelfs instructie van hoger hand? In een land waar internetgebruik zo strak wordt gecontroleerd en er honderdduizenden ambtenaren de hele dag bezig zijn met controle van communicatie? Het lijkt op zijn minst onwaarschijnlijk. Om de dreiging van terugtrekking kracht bij te zetten, brengt Google zijn nieuwe mobiele telefoon (is het dat eigenlijk nog wel?) niet uit in China. Daar laat men aardig wat centen liggen. Ten minste voor de eerste drie maanden, daarna zal er vast wel een Chinese versie van uitkomen. Toch lof voor Google. Waar de hele wereld de laatste dertig jaar niet anders dan knipmest voor het regime, eindelijk een publieke proteststem die aandacht trekt.
Ik ben wel benieuwd of PLM-gebruikers ook belangstelling hebben voor dit thema. In de PLM-wereld is ondertussen alles web. De afhankelijkheid van internet is enorm. Nu neemt de lemmingtrek naar China iets af. Er komen steeds meer bedrijven op hun Chinese schreden terug. Toch zijn er nog legio bedrijven die de huifkar pakken en de goedkoopte opzoeken. En die gaan allemaal servers in China neerzetten. Met internetaansluiting en multi-site PLM-databases en wat al niet meer. Wie zal de eerste zijn die gaat erkennen dat zijn kluis gekraakt is en zijn producten nog sneller dan normaal door een kloon worden beconcurreerd? De tijden dat horden Aziaten (zelden Amerikanen, Russen of Afrikanen) met fototoestelletjes en meetlinten over beurzen liepen zijn voorbij. Internetroof van bedrijfs- en productkennis is aan de orde van de dag. Gegeven de mankracht die beschikbaar is om virtueel in te breken, is het een kwestie van tijd tot jezelf aan de beurt bent. Daar helpt geen beveiliging tegen. Wanneer zelfs Google capituleert, kunnen we alleen maar hopen dat bedrijven tijdig wakker worden en beseffen dat de winst een prijs heeft.
]]> Fri, 26 Feb 2010 15:06:30 GMT <![CDATA[Vakgebieden]]> In de klassieke machinebouw was het onderscheid heel duidelijk: je had een W-ontwerp en een E-ontwerp. Eerst ontwierpen de werktuigbouwkundigen het mechanische deel van een machine. Ze zorgden ervoor dat alles bewoog zoals het moest en sterk genoeg was om de daarbij optredende krachten te weerstaan. Verder was er natuurlijk een kostenaspect, en werd in toenemende mate gelet op veiligheid, ergonomie en gemakkelijk onderhoud. Vervolgens was het de beurt aan de elektrotechnici. Zij ontwierpen het elektrische en elektronische gedeelte van de machine, noodzakelijkerwijs binnen de beperkingen die de al bedachte mechanische constructie hen oplegde. Mochten de ontwerpers eventueel iets over het hoofd hebben gezien, dan kwam dat later bij de assemblage naar voren en werd dat ter plekke inventief opgelost.
Tegenwoordig vinden we dat niet echt optimaal meer. De klassieke werkwijze voldoet niet meer aan de huidige vraag naar snel ontwerpen en efficiënt bouwen. Ontwerpstappen na elkaar uitvoeren en fouten corrigeren tijdens de montage willen we juist zoveel mogelijk vermijden. Zeker nu er vandaag de dag als derde ontwerpstap nog een besturingssysteem bij moet komen.
Er zijn dan ook allerlei ontwikkelingen gaande op ontwerpgebied. Ontwerptaken worden gelijktijdig uitgevoerd door multidisciplinaire teams, simulaties nemen de plaats in van tests met prototypes, en machines worden opgedeeld in functionele modules. Deze modules zijn waar mogelijk standaardontwerpen die snel uit de kast te halen zijn om ze te produceren. Uitbesteden kan ook; dan wordt het een kwestie van aangeleverde kant-en-klaarcomponenten aan elkaar ‘stekkeren’.
Prima dus, maar het succes hiervan valt of staat met een juiste onderlinge afstemming en dus met een feilloos gegevensbeheer. Verderop in dit nummer omschrijft Bertus Zuijdgeest hoe dit in de praktijk gestalte kan krijgen met behulp van software voor de vereiste integratie en uitwisseling.
Betekenen deze ontwikkelingen een verarming voor de ontwerper? Dat lijkt vooralsnog mee te vallen. Afhankelijk van de bediende markt blijven projectmatige toevoegingen nodig naast standaardmodules. Bovendien is het ontwikkelen, beheren en optimaal houden van de modules al een uitdaging op zich.
Wel zien we dat van oorsprong gescheiden vakgebieden als werktuigbouwkunde, elektrotechniek, natuurkunde en informatica meer in elkaar overvloeien en elkaar overlappen. Mechatronica is hiervan een duidelijk resultaat; in het technisch onderwijs neemt de onderlinge samenwerking toe.
Gerichte vakkennis blijft de basis, maar multidisciplinair is de nieuwe werkvorm.


 

]]> Fri, 26 Feb 2010 15:01:27 GMT <![CDATA[Veilig]]> Veiligheid is een prachtig fenomeen. We denken er allemaal aan, vinden het allemaal belangrijk en toch handelen we er niet naar. Iedereen kent wel voorbeelden. Naast alle voorzorgsmaatregelen in het verkeer (stevige auto, gordels om, airbag) en ondanks kinderen stappen veel mensen toch regelmatig op de motorfiets van het model buikschuiver. Wel leuk, nietwaar? Overal zijn prachtige wegen, en net over de grens slingeren ze zich met haarspelden door heuvels. Ideaal om op een zwoele lenteavond even door de luchten. Verstandig? Nee, natuurlijk niet. Een kwak koeienstront op de straat en je eindigt onder een vangrail die doorgaans echt zelden is gemaakt om motorrijders voor beschadiging te behoeden, eerder omgekeerd. Weerhoudt dat mensen? Nee, natuurlijk niet. Het is eenieders vrije keus.
Je vraagt je wel af wat er wordt gedacht bij de nobele 50 procent van de bedrijven in de transportmiddelensector waar veiligheidsvoorzieningen op machines worden omzeild of uitgeschakeld. Fietsenfabrieken, automobieltoeleveranciers, volgens het nieuwsbericht begin december maakt het niet uit. Er worden bewust risico’s aangegaan om net dat beetje makkelijker of sneller te kunnen werken. Natuurlijk gaat er dan een keer wat fout. Daar kun je op wachten. Wie is er dan aan de beurt? De aansprakelijkheid is een interessant fenomeen. Wie geeft opdracht tot het negeren van de veiligheidsvoorzieningen. De ploegbaas? De werkplaatschef? De fabrieksdirecteur? Of is het een initiatief van de productiemedewerker? En wat, als ze na het ongeluk snel weer die afscherming monteren en bij de fabrikant van de machine een claim indienen? Je zult verbaasd staan waartoe de mens in staat is. Omgekeerd zijn er ook fabrikanten die weigeren een CE-markering aan te brengen op een productiemiddel waarbij dit overduidelijk verplicht is. Geen optie of vrijwilligheid. Gewoon verplicht. Op straffe van hoge geldboetes en in extreme gevallen vrijheidsstraf. Je zou denken dat de fabrikant zo’n productiemiddel aan de straatstenen niet kan slijten, want werkgevers zijn verplicht, wanneer van toepassing, CE-gemarkeerde productiemiddelen ter beschikking te stellen. Verkeerd gedacht. Als er met zo’n hulpmiddel iets misgaat, wie wordt er dan aan de paal genageld? Fabrikant of werkgever. De naïviteit is groot, de hebzucht nog veel groter. Want men weet dondersgoed dat er eigenlijk een CE-markering op moet staan. Maar het spaart kosten, aan fabrikantzijde en aan koperzijde. Maar tegen welke prijs?
Veilig, maar van een hele andere orde, is de steeds vaker gehoorde opmerking dat het in 2010 weer beter gaat met de economie. Logisch. Wie op de grond ligt, kan alleen nog maar opstaan. Momenteel is sprake van ongeremde euforie van de beroepsdoemdenkers. In de derde Adventsweek werd kond gedaan van waterige zonnetjes aan de economische einder. Nou, nou, het moet niet wilder worden. Wat zal de vierde Adventsweek brengen. En we raken ver van tevoren al helemaal opgewonden van de Kerstboodschappen van de Kerstman en de Majesteit.
Jammer dat toch vele bedrijven de veilige haven en het waterige zonnetje niet meer hebben gehaald en op de rand van 2009 schipbreuk hebben geleden. Nu zijn ondernemers vrij creatief, en een schipbreuk kan ook het begin van iets nieuws zijn, zodat niet alles verloren hoeft te zijn. Maar in de tussentijd zal een flink aantal mensen geen fijne Kersttijd hebben. Het is interessant te zien dat ook werknemers creatief zijn in het vinden van nieuwe werkkringen. Ook wanneer Abraham al voorbij is geweest. Krijgt meneer Donner toch nog gelijk. Hij zit natuurlijk aan de veilige kant met zijn beweringen dat we allemaal moeten doorwerken om nog een paar centen terug te zien van alle betaalde AOW-premies. Baantjes zullen er genoeg zijn over een paar jaar. Als we nu allemaal veilig blijven werken, dan hebben we ook kans dat we werkend veilig de 67 halen. Iedereen blij.
]]> Thu, 18 Feb 2010 14:24:37 GMT <![CDATA[Beroering]]> Experts en adviseurs, al dan niet van overheidswege, boden hulp aan. Normen gebruiken waar dit maar mogelijk was, bleek al veel te helpen, en het technisch constructiedossier hoefde echt geen strak rijtje ordners op een plank te zijn.
De toegepaste veiligheidsoplossingen liepen uiteen. De ene fabrikant maakte machines met veel ingebouwde veiligheidsvoorzieningen; de andere fabrikant bouwde eerst de machine op en monteerde daarna extra beveiligingen waar het onveilig was. De internationale discussie wat goedkoper of beter is, speelt nog steeds enigszins, mede gevoed door concurrentieoverwegingen. In Nederland denken we graag zo vroeg mogelijk in de ontwerpfase al aan de veiligheid. Intrinsiek veilig ontwerpen is gangbaar, met zo weinig mogelijk overblijvende risico’s als de machine werkt.
Anno 2010 is een nieuwe Machinerichtlijn van kracht, die ten opzichte van de oude is aangescherpt, uitgebreid en verduidelijkt. Maar desondanks veroorzaakt ook de nieuwe richtlijn beroering. Zo beschrijft Liam van Koert in dit nummer de discussies over het toegenomen werk voor fabrikanten van “niet voltooide machines” en over de bevestigingsmiddelen voor afschermingen. In iets rustiger vaarwater omschrijft Bertus Zuijdgeest hoe constructeurs het denken over veiligheid hebben opgenomen in hun ontwerpproces, en adviseert Nick de With over de coördinatie van CE-zaken.
De komst van de nieuwe Machinerichtlijn heeft niet in één klap alle discussie uit de wereld geholpen. Maar kán een richtlijn wel zo helder en waterdicht zijn? Dat lijkt me eigenlijk een utopie. Zulke teksten komen voort uit complexe krachtenvelden met veel meebeslissers en beïnvloeders. Verder blijven over geschreven woorden altijd interpretatieverschillen bestaan, wat je ook precies opschrijft. Daar weet de juridische wereld over mee te praten.
Perfect zal het dus nooit worden, maar blijven streven naar verbetering is ook al wat. We stropen de mouwen op en zoeken onze weg.
]]> Thu, 18 Feb 2010 14:01:53 GMT <![CDATA[Technische zintuigen]]> Zoals veel technische componenten ontwikkelen ook sensoren zich steeds verder. De snelheden waarmee deze zintuigen van de techniek hun meetwerk doen, bereiken ronduit indrukwekkende waarden. Kijk bijvoorbeeld eens naar de papierindustrie, waar grootheden als gewicht, vochtgehalte, dikte en sterkte gemeten worden aan een papierbaan die met 1000 tot 2000 meter per seconde voorbijraast.
Maar ook voor de nauwkeurigheden die bereikt worden past wel een moment van even stilstaan en omzien in verwondering. In nummer 10 van Machinebouw verhaalt Frank Senteur over een meetinstrument dat TNO ontwikkelt om in Europees verband ons melkwegstelsel nader in kaart te brengen. Mede dankzij een volledig keramische basisconstructie werkt het instrument met een ongekende nauwkeurigheid. Wat te denken van een haardikte meten vanaf 1000 kilometer verderop?

Behalve sneller en nauwkeuriger worden sensoren ook intelligenter. In complexe processen zien we meer en meer samenwerkende sensoren, waarvan de gemeten parameters elkaar in de gaten houden en beïnvloeden om het proces optimaal te laten verlopen. Zo noemt Yves De Groote in Machinebouw 10 de combinaties kracht en verplaatsing, en koppel en hoek. De auto-industrie behoort hierin zoals vaker tot de toonaangevende sectoren. Daarnaast legt Jan Wijers uit dat we ook in snel lopende spindels van bewerkingsmachines zulke communicerende sensoren vinden, die gezamenlijk volgen wat er in de machine gebeurt en vaststellen of dat nog in de haak is.
Met behulp van toegevoegde elektronica en software evolueren analyse-instrumenten tot slimme sensoren. Hoe er precies gemeten, geanalyseerd en verwerkt wordt is dan een ‘black box’; er rolt alleen aan het einde een waarde uit waarmee iets gedaan wordt.

Ook de biomedische wereld doet zijn voordeel met de ontwikkelingen in de sensortechniek. Het is al mogelijk om een menselijk oog te simuleren, en er wordt gewerkt aan minuscule chirurgische instrumenten voor afstandsbediening die ‘gevoel’ hebben. Vanuit het lichaam leveren die aan de chirurg zogeheten haptische informatie, bijvoorbeeld hoe hard ergens in geknepen of aan getrokken wordt. Maar of we straks onze eigen biologische sensoren ofwel zintuigen in elk opzicht gaan overtreffen? Dat zou medisch interessant zijn, maar de tijd zal het leren.
 

]]> Thu, 26 Nov 2009 16:31:13 GMT <![CDATA[Toch gebeurd]]> Wat ook (bijna) is gebeurd, is het jaar 2009. Er leek geen einde aan te komen. Toch waren het gewoon twaalf maanden met driehonderdvijfenzestig dagen. Deze decemberuitgave is altijd een goede gelegenheid terug te blikken. 2009 was het tweede jaar van de crisis. Op macro-economisch vlak is die wat minder ernstig uitgevallen dan was berekend. Spookcijfers zijn niet uitgekomen en lichtpuntjes verschijnen alweer op veel plaatsen. Groei staat voor de deur. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk, als je ziet vanaf welk niveau de zaak in elkaar is gedonderd en waar we nu staan. Van slecht naar een beetje minder slecht is dan algauw een aanzienlijke verbetering. In absolute getallen reiken de bomen ook in 2010 nog niet de hemel in. Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te zien dat in en na 2010 de markt weer flink zal aantrekken. Gaan we het dan slimmer doen met z’n allen? Benutten we de tijd die we nu hebben om eens na te denken over de manier waarop we werken? Een kleine tip: er wordt nu veel geld besteed aan het in dienst houden van mensen. Die zijn onvervangbaar. Waarom eigenlijk? Niet dat ik mensen in een ontslag wil zien, maar denk eens aan de grijze golf die binnenkort met pensioen gaat. De kennis van die mensen moet worden vastgehouden. Nu zie je nog te vaak dat gepensioneerden per omgaande weer worden ingehuurd. Ze kosten vanaf dat moment dubbel. Terwijl de jonge instromer wordt geblokkeerd en zijn bijdrage aan het systeem niet kan leveren. En allemaal omdat de kennis niet tijdig is vastgehouden. Gedwongen ontslag van mensen uit bedrijfsmatig lijfsbehoud is weinig anders. Er bestaat nog het voordeel dat gekozen kan worden wie vertrekt. Het structureel vasthouden van kennis maakt het mogelijk dat in het prille begin van de groeifase ook tijdelijke mensen snel ingewerkt kunnen worden. Denk er eens over na. Nu is het nog rustig. Binnenkort moet weer echt gewerkt worden. Fijne feestdagen en op naar 2010. Vanaf nu wordt alles beter!
]]> Thu, 26 Nov 2009 15:48:03 GMT <![CDATA[Sociaal]]> Bij sociale netwerken, ingezet voor sociaal of zakelijk doel, speelt dit geen rol. Deelname wordt op prijs gesteld, dus iedereen opteert er zelf voor tot de incrowd te horen. Tenminste, gemiddeld gesproken voor alle jaargangen na 19XX. Die XX ligt geschat rond de negentig. Er was onlangs een PDM Platform meeting over ‘social networking’ in de PLM-omgeving. Een verzameling heren van wie de armen ondertussen flink te kort waren geworden, nam daaraan deel. Spannende verhalen van de belangrijkste PLM-leveranciers. En een leuke discussie. Over zin en onzin, over het Big Brother-gevoel, over de wetenschap op elk moment gestoord te kunnen worden. Allemaal zo 2007. Een kreet die echt werd gebezigd. En terecht. De aanstormende generatie staat te trappelen om met nieuwe werkgereedschappen aan de slag te gaan. De aanbieders zijn de markt naar goed gebruik jaren vooruit. Verandert er zoveel? Ja natuurlijk, maar tegelijk ook weer niet. De aanwezige generatie was (en is) bevlogen van digitaal productontwerp, heeft beheer van productdata in het landschap gezet. Een teer bloempje, nog steeds, na al die jaren. Men was zelf ook aanstormende generatie. En is dat deels nog altijd. Houdt iemand ooit op tot een aanstormende generatie te horen? Ik betwijfel het. De generatie die nu in vervolgopleidingen zit en met een beetje mazzel binnenkort het arbeidsproces inkomt, werkt heel anders dan we tot nu toe gewend zijn. Wij hebben meegemaakt, en maken het nog mee, dat internetaansluiting maar op één plaats in de onderneming aanwezig is. Jaren terug deed ik er al cynisch over. Nu heeft de aanstormende generatie Live messenger of een andere pendant openstaan. En voert niet één maar meerdere chats tegelijk. Terwijl parallel internettelevisie wordt gekeken en aan een werkstuk wordt gewerkt. Meewarig sluiten wij de deur van de kinderkamer. Hoe is het mogelijk, dat kan toch niets worden? Waar blijven de sociale contacten, het netwerk, de borrel, de mogelijkheid iemand in de ogen te kunnen kijken? Natuurlijk spelen al deze zaken een rol. Men ziet elkaar sowieso regelmatig. Chatten is juist uiterst sociaal. Het geeft de mogelijkheid kort in contact te treden met mensen, om ze snel wat te vragen. Zonder uitvoerige telefoongesprekken, als mensen al bereikbaar zijn. De belasting zal afnemen, meer tijd voor het eigen werk. Te meer omdat sneller iets gevraagd kan worden waarmee anders kostbare tijd verloren zou gaan. De pre-19XX-generatie moet oppassen niet alleen de negatieve kanten te benadrukken, maar vooral te sturen op de positieve effecten. Social networking in de zakelijke omgeving is niet tegen te houden. Je kunt er beter op voorbereid zijn en vooral nieuwe medewerkers een sociale werkomgeving bieden.
Bertus Zuijdgeest]]> Wed, 21 Oct 2009 14:06:55 GMT <![CDATA[Zenuwspiraal]]> De eerste keer dat de zenuwspiraal op televisie werd gespeeld, was 29 december 1984. Het spel werd gespeeld in Vara’s Sterrenshow, gepresenteerd door Willem Ruis. De speler moet een metalen ring van het begin naar het eind van een complex gevormde draad voortbewegen. De ring zit om de draad en mag hem niet raken. Raakt de draad de ring toch, dan wordt een stroomcircuit gesloten en gaat een alarm af. Motion-control voor gevorderden. Het principe van het spel is eenvoudig, maar levert blijkbaar spannende televisie op, want het spel keerde terug in het programma Love Letters, de Staatsloterijshow en het jeugdprogramma Energy Survival. Ook Domino Day schijnt in 2007 een variant van het spel te hebben gehad, met acht ringen langs een rechte lijn.
Is motion-control voor een mens een aardige uitdaging, om een machine een beheerste beweging te laten maken is ook niet altijd gemakkelijk. Des te knapper het is, om de hydrostatisch gelagerde draaimachines te maken waarover Frank Senteur schrijft in Machinebouw nummer 9. De machines draaien veel nauwkeuriger en gladder dan conventioneel gelagerde machines. Ze finishen geharde materialen zo glad dat naslijpen niet nodig is. Vooral doordat ze soms wel tachtig procent sneller zijn dan in nauwkeurigheid vergelijkbare slijpmachines, vormen ze al een aardige concurrentie voor deze slijpmachines. De machines kunnen een hoge versnelling bereiken doordat in de machinesledes koolstofvezelconstructies worden toegepast. Stalen geleidingen worden gecombineerd met dikke, stijve platen koolstof waardoor de massatraagheid lager wordt.
Ook Bertus Zuijdgeest heeft het over versnelling en vertraging en de krachten die daarbij kunnen optreden. Als voorbeeld noemt hij een robotarm die een staalplaat op. Om zeker te weten dat een machine conform specificaties functioneert en vooral ook voldoende sterk is, kun je met nieuwe software bewegingsanalyses maken van de effecten die bewegingen op de machine hebben. De hoogste krachten en pieken worden hierbij berekend, zodat je niet meer op een schatting bent aangewezen.
Een heel ander onderwerp komt aan bod in het artikel van Jan Wijers over het lasergraven van industriële producten. Eén van de redenen om dit toe te passen is het plagiaat dat Westerse fabrikanten grote schade toebrengt. Met nieuwe, geavanceerde technologie wordt het steeds gemakkelijker om producten na te maken. De Chinese autoproducent Great Wall heeft de Peri gemaakt, die veel lijkt op Fiat Panda. Een Italiaanse rechtbank heeft geoordeeld dat dit een kloon is van een Panda. Om dit aan te tonen, heeft Fiat natuurlijk een poging moeten doen in de Chinese keuken te kijken. En nu klaagt Great Wall Fiat aan voor bedrijfsspionage. In deze context krijgt ‘zenuwspiraal’ een hele andere betekenis.

Selma Polter

]]> Wed, 21 Oct 2009 14:01:42 GMT <![CDATA[Onze vriend de computer]]> Met het computerspel ‘The Beatles: Rock Band’ kun je optreden als lid van de Fab Four. Speciaal ontwikkelde muziekinstrumenten vervangen de joysticks. Voor de animaties paste Harmonix, het productiebedrijfje dat het spel ontwikkelde, de 3D-engine aan om aan de eisen te voldoen van Lennon-weduwe en beeldend kunstenares Yoko Ono. Om de ogen meer tot leven te brengen creëerden ze een nieuwe grafische tool, de ‘eye tech’, variërend op ‘hightech’. Anders dan in hun eerdere muziekgames, staren de Beatles niet maar een beetje in de lucht. Zij kijken afwisselend naar een twaalftal punten, bijvoorbeeld naar de hals van hun gitaar, of naar elkaar. Ook lachen de game-Beatles gevarieerder dan eerdere gamerockers. De gezichtuitdrukking wisselt met de ontwikkeling in de muziek. Wie zich nog eens een Beatle wil wanen, kan dit spel aanschaffen en meebrullen, oh pardon, meezingen met “I wanna hold your hand”.
Echte hightech in 3D ontwikkelen de bouwtechnische ingenieurs van Iv-Consults, waar Wisse Mans in Machinebouw 8 over schrijft. Zij waren betrokken bij de realisatie van het reuzenrad, of liever, gigantenrad in Londen. Ook het reuzenrad in Peking ontwierpen zij, een gevaarte van 208 meter hoog. Een derde ontzagwekkend ontwerp van Iv-Consult is de ‘twirling tower’ in Dubai. Dit is een wolkenkrabber met verdiepingen die onafhankelijk van elkaar kunnen draaien. Zelfs ‘Lucy in the sky’ had met haar ogen staan knipperen, als ze dit had gezien. De hulp van de computer stelt de mens tot steeds grotere kunststukjes in staat, met 3D ‘computer aided design’.
Behalve geautomatiseerd 3D-ontwerp wordt ook de geautomatiseerde productie, de ‘computer-aided manufacturing’ steeds geavanceerder. Jan Wijers beschrijft dit proces in Machinebouw 8. Het begint met de planningsoftware. Software zorgt voor maximale benutting van de machinetijd. Maar ook de kwaliteit wordt tijdens de bewerking gecontroleerd. Zo nodig wordt een extra freesbaan ingelast. Sensoren en schakelaars registreren het begin en het einde van een bewerking. Zonder hulp van computers zouden we meer zijn aangewezen op het vakmanschap van ambachtslieden en hun eventueel gemotoriseerde machines. De realisatie van producten zou meer tijd en meer geld kosten. Kwaliteit zou meer variëren en niet altijd aan de eisen voldoen. Productie wordt steeds efficiënter, ‘with a little help from our friend’ de computer.

Selma Polter
 

]]> Thu, 24 Sep 2009 14:45:47 GMT <![CDATA[Einde]]> Groot bericht op mijn gewaardeerde Teletekst: volgens de OESO nadert de recessie snel zijn einde. In de Verenigde Staten en de Eurozone komt in het derde kwartaal een einde aan de krimp. Het herstel zal langzaam zijn, maar het is tenminste wel twee maanden eerder dan verwacht, aldus de OESO.
Tja, wat hiervan nu te denken. De berichtgeving waarin procenten worden genoemd, vind ik meestal erg verwarrend. Het gaat altijd over een vergelijking, maar met welke periode? Dat wordt er vaak niet duidelijk bij vermeld. Als je een tijdlijn uitzet met jaarvergelijkingen, dan wordt de min gedurende het jaar steeds kleiner. Dat komt door twee effecten. Gedurende het vorige jaar was het al steeds slechter terwijl het in 2009 relatief steeds minder slecht werd respectievelijk steeds beter werd. De echte vergelijking moet je volgens mij niet in macro-economische stijl jaar op jaar maken, maar net doen alsof je verkoper bent. Die moeten elk kwartaal weer hogere doelstellingen halen. Om een beetje vergelijking te kunnen maken met hoe je als bedrijf draait, is het aardig een kwartaal-op-kwartaalvergelijking te hebben. Dat gaat het dit kwartaal beter of slechter met de economie dan het afgelopen kwartaal. Dat is voor iedereen begrijpelijk. Het sluit volgens mij ook beter aan bij het gevoel dat mensen als privé persoon hebben. Doorgaans wordt niet zo lang teruggekeken. Het is daarbij wel lastig dat de gezagsdragers nu nog steeds met zo’n treurgezicht rondlopen en bijpassende meldingen verkopen. Vooral over de werkeloosheid. Nu kan daarover nooit te serieus gesproken worden, maar ook hier geldt dat alle treurmeldingen tot op heden niet zijn uitgekomen en ook de prognoses inmiddels veel minder duister zijn dan ze waren. Voor mensen die het betreft, is het uiteraard een grote klap om het werk te verliezen om redenen waar zij zelf doorgaans het minst aan kunnen doen.
Bij het geheel krijg ik een beetje het gevoel dat alles wel heel zwaar is aangezet. Onder het motto: dan kan het alleen maar meevallen. Maar dat mag natuurlijk niet hardop worden gezegd, want stel je voor dat het ernstiger was geweest en men niet had gewaarschuwd. Dat is het excuus dat tegenwoordig steeds vaker wordt gebruikt in dit soort situaties, of het nu ‘risicowedstrijden’, grieppandemieën of weerswaarschuwingen zijn. En men heeft natuurlijk gelijk. Het land zou te klein zijn als er iets zou gebeuren terwijl het niet was voorspeld. Ik blijf het echter maar vreemd vinden. Je moet eigenlijk gewoon vaststellen dat ‘men’ het niet weet en maar wat roept. Weinig nuance, polariserend, een hoog Telegraaf-gehalte. Terwijl we wel massaal op de noodtijdingen reageren. Denk bijvoorbeeld aan ziekenhuizen. Daar worden hele scenario’s ontwikkeld voor als er toch een griepstroom aankomt en de helft van het eigen personeel plat ligt. Ik geloof er allemaal niet meer zo in. De profeten klampen zich krampachtig aan hun status vast en orakelen verder. Als ik naar de CAD/PLM-markt kijk dan zie ik niet direct grote bedreigende ontwikkelingen. Natuurlijk gaat het in enkele sectoren weinig briljant en als je daar net in zit, dan heb je wat meer pech gehad. De business al geheel draait wel door, omdat genoeg bedrijven inmiddels zo ver zijn dat ze van mening zijn dat ze beter nu kunnen optimaliseren dan dat ze wachten tot het (weer) te laat is. Door nu in te grijpen, zijn ze klaar voor de nieuwe groeifase. En die komt er. Dat staat buiten kijf. Veel bedrijven verwachten een flink toenemende order-intake de komende maanden. En ook de pijplijn bij de CAD/PLM-leveranciers zit al weer flink vol voor het komende jaar. Maar eigenlijk is dat alweer te laat. Kans gemist.
Ik had nog zó gezegd: anticyclisch denken. Wie niet horen wil...

Bertus Zuijdgeest

]]> Thu, 24 Sep 2009 14:37:00 GMT