Machinebouw Blog - rein van der mast http://blogs.machinebouw.net/ en-us Array Publications b.v. Sun, 09 Nov 2008 23:06:59 GMT newtelligence dasBlog 2.0.7226.0 machinebouw@array.nl machinebouw@array.nl http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66
Met de opkomst van 'mass customization' komen enkele interessante vraagstukken op ons af. Want als de producent rechtstreeks gaat communiceren met de consument, welke rol resteert dan voor de tussengelegen lagen: de groothandel en de detailhandel? En als de consument een inbreng heeft in het ontwerp, maakt hem dat dan tot mede-eigenaar, ook al is zijn bijdrage tamelijk gering? Nieuwe businessmodellen zijn denkbaar, waarbij de producent en de consument een heel andere relatie met elkaar aangaan.
Toepassingen van 'rapid manufacturing' in combinatie met maatwerk voor de massa bestaan al, het zijn er echter weinig. De bekendste voorbeelden: laboratoriumcentrifuges van het Duitse Hettich, hoortoestellen van Siemens Hearing en Phonak, en ‘afdrukken’ van alter ego’s in SecondLive.
Een belangrijk kenmerk van rapid manufacturing is het ontbreken van productgebonden gereedschappen. Een matrijs is productgebonden, omdat een holte, meestal in metaal, de vorm voorschrijft van het product die het voortbrengt. Dit soort gereedschappen zetten producenten aan tot het vervaardigen van enorme aantallen, identieke exemplaren. Productgebonden gereedschappen zijn immers doorgaans kostbaar, veel kostbaarder dan één exemplaar van het product. Waar blijft de inlvoed van de consument? Of de consument die zich heeft gegeropeerd, de comunities?

Rollen http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/11/09/Rollen.aspx Sun, 09 Nov 2008 23:06:59 GMT <div><font face=Arial size=2>Met de opkomst van 'mass customization' komen enkele interessante vraagstukken op ons af. Want als de producent rechtstreeks gaat communiceren met de consument, welke rol resteert dan voor de tussengelegen lagen: de groothandel en de detailhandel? En als de consument een inbreng heeft in het ontwerp, maakt hem dat dan tot mede-eigenaar, ook al is zijn bijdrage tamelijk gering? Nieuwe businessmodellen zijn denkbaar, waarbij de producent en de consument een heel andere relatie met elkaar aangaan. <br> Toepassingen van 'rapid manufacturing' in combinatie met maatwerk voor de massa bestaan al, het zijn er echter weinig. De bekendste voorbeelden: laboratoriumcentrifuges van het Duitse Hettich, hoortoestellen van Siemens Hearing en Phonak, en ‘afdrukken’ van alter ego’s in SecondLive.</font> </div> <div><font face=Arial size=2>Een belangrijk kenmerk van rapid manufacturing is het ontbreken van productgebonden gereedschappen. Een matrijs is productgebonden, omdat een holte, meestal in metaal, de vorm voorschrijft van het product die het voortbrengt. Dit soort gereedschappen zetten producenten aan tot het vervaardigen van enorme aantallen, identieke exemplaren. Productgebonden gereedschappen zijn immers doorgaans kostbaar, veel kostbaarder dan één exemplaar van het product. Waar blijft de inlvoed van de consument? Of de consument die zich heeft gegeropeerd, de comunities?</font> </div> <p> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,ad5c50d7-05f1-4278-b7e8-e0792ef21a66.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add 1 Wat hebben de rapid technologies mijn bedrijf te bieden, wordt mij wel eens gevraagd. Het antwoord verschilt per bedrijf. De rapid technologies betreffen in ieder geval meer dan het maken van prototypes. Laten we even stilstaan bij deze prototypes. Dankzij 3D printing, één van de uitvoeringsvormen van rapid prototyping, kunnen we aanvankelijk concepten, en later ontwerpen eenvoudig en goedkoop in materie omzetten, ‘materialiseren’. Dit heeft als belangrijkste voordeel, dat we ze kunnen vasthouden, voelen, neerzetten en aan anderen kunnen tonen. Als bijvoorbeeld opdrachtgevers verbetermogelijkheden zien, kunnen we direct veranderingen aanbrengen en hoeft er niets te worden veranderd als het eigenlijk al te laat is. Rapid prototyping drukt dus de kosten van productontwikkeling, beperkt de risico’s en draagt er aan bij, dat de ontwikkeling niet onverwacht veel tijd in beslag neemt en dus tot vertraging leidt.
En er is meer, want ook gereedschappen en zelfs eindproducten kunnen we ‘rapid’ verkrijgen. Met één druk op de knop ontstaat het gereedschap of eindproduct, met respectievelijk rapid tooling en rapid manufacturing (of ‘rapid fabrication’). Met rapid technologies is het bijvoorbeeld mogelijk snel complexe gietvormen te maken. Met rapid manufacturing is het mogelijk eindproducten voor consumenten te realiseren. Omdat we bij rapid manufacturing niet aan dure gereedschappen met een vaste vorm vastzitten, kan ieder product een andere vorm krijgen. Met rapid manufacturing zijn niches te bedienen en ook steeds beter grotere markten, zoals die voor hoortoestellen (Siemens).
Ook de machinebouw kan van de rapid technologies profiteren, bijvoorbeeld om snel schaalmodellen van machines te maken, voor evaluatie of instructie. En het is net zo makkelijk om op dezelfde manier kunststof of stalen onderdelen van het (eind)product verkrijgen. Misschien is ‘rapid’ niet altijd de beste keuze, want in veel gevallen is bijvoorbeeld spuitgieten superieur. Toch bieden de rapid technologies steeds meer mogelijkheden, mede dankzij nieuwe hardware, software en materialen.
De machinebouw zou veel vaker rapid technologies moeten toepassen. Onderdelen laten zich daarmee makkelijk en snel produceren, vooral de complexe. Bovendien laten verschillende onderdelen zich gemakkelijk verenigen in één, want de rapid technologies kennen veel minder beperkingen met betrekking tot de complexiteit van de vormen.

Machinebouw http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/10/05/Machinebouw.aspx Sun, 05 Oct 2008 22:02:50 GMT <font><font size="2" face="Arial">Wat hebben de rapid technologies mijn bedrijf te bieden, wordt mij wel eens gevraagd. Het antwoord verschilt per bedrijf. De rapid technologies betreffen in ieder geval meer dan het maken van prototypes. Laten we even stilstaan bij deze prototypes. Dankzij 3D printing, één van de uitvoeringsvormen van rapid prototyping, kunnen we aanvankelijk concepten, en later ontwerpen eenvoudig en goedkoop in materie omzetten, ‘materialiseren’. Dit heeft als belangrijkste voordeel, dat we ze kunnen vasthouden, voelen, neerzetten en aan anderen kunnen tonen. Als bijvoorbeeld opdrachtgevers verbetermogelijkheden zien, kunnen we direct veranderingen aanbrengen en hoeft er niets te worden veranderd als het eigenlijk al te laat is. Rapid prototyping drukt dus de kosten van productontwikkeling, beperkt de risico’s en draagt er aan bij, dat de ontwikkeling niet onverwacht veel tijd in beslag neemt en dus tot vertraging leidt.<br> En er is meer, want ook gereedschappen en zelfs eindproducten kunnen we ‘rapid’ verkrijgen. Met één druk op de knop ontstaat het gereedschap of eindproduct, met respectievelijk rapid tooling en rapid manufacturing (of ‘rapid fabrication’). Met rapid technologies is het bijvoorbeeld mogelijk snel complexe gietvormen te maken. Met rapid manufacturing is het mogelijk eindproducten voor consumenten te realiseren. Omdat we bij rapid manufacturing niet aan dure gereedschappen met een vaste vorm vastzitten, kan ieder product een andere vorm krijgen. Met rapid manufacturing zijn niches te bedienen en ook steeds beter grotere markten, zoals die voor hoortoestellen (Siemens).<br> Ook de machinebouw kan van de rapid technologies profiteren, bijvoorbeeld om snel schaalmodellen van machines te maken, voor evaluatie of instructie. En het is net zo makkelijk om op dezelfde manier kunststof of stalen onderdelen van het (eind)product verkrijgen. Misschien is ‘rapid’ niet altijd de beste keuze, want in veel gevallen is bijvoorbeeld spuitgieten superieur. Toch bieden de rapid technologies steeds meer mogelijkheden, mede dankzij nieuwe hardware, software en materialen.<br> De machinebouw zou veel vaker rapid technologies moeten toepassen. Onderdelen laten zich daarmee makkelijk en snel produceren, vooral de complexe. Bovendien laten verschillende onderdelen zich gemakkelijk verenigen in één, want de rapid technologies kennen veel minder beperkingen met betrekking tot de complexiteit van de vormen.</font></font> <p> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,4a988eaf-b5cd-4840-a18b-8ec89ef56add.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086 In de begintijd van de rapid technologies, ruim twintig jaar geleden, moest alles anders. ‘Verzet tegen de gevestigde orde!’ Verspanen, dus subtractief in plaats van additief, was ‘old school’. Rapid technologies was ‘the way to go’. Inmiddels is rapid technologies vooral op het gebied van rapid manufacturing iets minder veelbelovend gebleken als de hemelbestormers van toen wel deden geloven. Dit neemt niet weg, dat in de tussentijd veel vooruitgang is geboekt en rapid technologies voor velen zeer waardevol is gebleken. Echter, de aandacht richt zich steeds meer op hybride oplossingen, waarbij delen subtractief tot stand komen en andere delen ‘rapid’. Verder vinden sommigen dat ook subtractieve oplossingen ‘rapid’ kunnen zijn, zoals Lex Lennings, die software levert voor het aansturen van kleine freesmachines, waaronder bij de NASA. Ook besteedt het Engelse TCT Magazine, voorheen Rapid News, tegenwoordig aandacht aan bijvoorbeeld hogesnelheidverspanen. De definitie van rapid technologies varieert dus. Misschien is dit niet erg, gelet op het groeiende besef dat bijvoorbeeld consumentenproducten met maatwerk voor de massa het voordeligst met hybride oplossing worden gerealiseerd, dus deels subtractief en deel additief. De discussie over wat rapid technologies is, is nog niet gesloten.

Is verspanen ‘rapid’? http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/09/07/IsVerspanenRapid.aspx Sun, 07 Sep 2008 22:01:17 GMT <font><font size="2" face="Arial">In de begintijd van de rapid technologies, ruim twintig jaar geleden, moest alles anders. ‘Verzet tegen de gevestigde orde!’ Verspanen, dus subtractief in plaats van additief, was ‘old school’. Rapid technologies was ‘the way to go’. Inmiddels is rapid technologies vooral op het gebied van rapid manufacturing iets minder veelbelovend gebleken als de hemelbestormers van toen wel deden geloven. Dit neemt niet weg, dat in de tussentijd veel vooruitgang is geboekt en rapid technologies voor velen zeer waardevol is gebleken. Echter, de aandacht richt zich steeds meer op hybride oplossingen, waarbij delen subtractief tot stand komen en andere delen ‘rapid’. Verder vinden sommigen dat ook subtractieve oplossingen ‘rapid’ kunnen zijn, zoals Lex Lennings, die software levert voor het aansturen van kleine freesmachines, waaronder bij de NASA. Ook besteedt het Engelse TCT Magazine, voorheen Rapid News, tegenwoordig aandacht aan bijvoorbeeld hogesnelheidverspanen. De definitie van rapid technologies varieert dus. Misschien is dit niet erg, gelet op het groeiende besef dat bijvoorbeeld consumentenproducten met maatwerk voor de massa het voordeligst met hybride oplossing worden gerealiseerd, dus deels subtractief en deel additief. De discussie over wat rapid technologies is, is nog niet gesloten.</font></font> <p> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,0d673824-7891-4b38-ae78-2d12fcda6086.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f 1 De Eurosatory bij Parijs is een beurs barstensvol ‘big boys toys’. Het ‘speelgoed’ omvat een keur aan hoogtechnologische systemen die het hart van menig techneut sneller laat kloppen. Het leidt echter geen twijfel dat wat jaarlijks aan de noordzijde van de Franse lichtstad is opgesteld, op anderen een verschrikkelijke uitwerking heeft.
Bij de poort van het beursterrein viel het me op, dat de beveiliging lang niet zo omvangrijk was als bij een soortgelijke, aanmerkelijk kleinere beurs in Rijswijk. In ons land houden tientallen agenten een handjevol demonstranten op afstand. In Nederland zie je spandoeken met leuzen zoals: ‘Stop de wapenwedloop’. In Frankrijk niet. Integendeel. De hoeveelheid pistolen, geweren, granaten, raketten, vrachtwagens, tanks, helikopters en nog veel meer was op de ‘place d’exhibition’ niet om overheen te kijken.
Terwijl onze staatssecretaris Jack de Vries en diens gevolg zich bij Rheinmetall lieten informeren, drong zich de gelijkenis tussen wapensystemen en CNC-bewerkingscentra bij me op. Historisch gezien liggen zulke zaken overigens hoe dan ook niet ver uiteen. FN en CZ zijn heden ten dage bekende namen van handvuurwapens. Ooit waren ze ook bekend als namen van veel geprezen motorfietsen. Metaalbewerking is metaalbewerking, dacht men in die tijd wellicht.
Ook nu nog zie ik overeenkomsten tussen, concreet, de Donar van General Dynamincs en een doorsnee bewerkingscentrum. De Donar is een wapensysteem voor de artillerie, op dit moment nog een prototype. Op een onderstel op rupsbanden, met voorop een kleine cabine, bevindt zich een koepel waaruit een enorme buis steekt. In de koepel zitten geen mensen, in ieder geval niet zolang het systeem in gebruik is. In de cabine bevindt zich de tweekoppige bemanning: iemand die stuurt en iemand die de communicatie verzorgt, richt en schiet. Wat een verschil met de vijfkoppige bemanning van de houwitsers die we momenteel in Afghanistan inzetten, de PzH 2000.
Het (her)laden van de Donar gebeurt volautomatisch en snel, ongeacht de positie van de koepel en de loop. De wijze waarop het systeem is geconstrueerd, vertoont opmerkelijk veel overeenkomsten met gereedschapwisselaars in (grote) CNC-bewerkingscentra. Uiteraard is de proportionering anders, want een granaat is aanmerkelijk zwaarder dan een beitel in een houder. Verder komt er bij de artillerie iets met hoge snelheid uit en dat is dan in orde, terwijl zoiets bij een bewerkingscentrum op onjuiste werking duidt. Ik mag u helaas geen foto tonen. Nog een overeenkomst: de schutter ziet het laadsysteem als een 2D ‘virtual reality’-afbeelding voor zich. Als er wat mis is, licht het betreffende onderdeel op. Het lijkt wel CAM.
Net een bewerkingscentrum http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/08/04/NetEenBewerkingscentrum.aspx Mon, 04 Aug 2008 11:17:15 GMT <font size="2" face="Arial">De Eurosatory bij Parijs is een beurs barstensvol ‘big boys toys’. Het ‘speelgoed’ omvat een keur aan hoogtechnologische systemen die het hart van menig techneut sneller laat kloppen. Het leidt echter geen twijfel dat wat jaarlijks aan de noordzijde van de Franse lichtstad is opgesteld, op anderen een verschrikkelijke uitwerking heeft.<br> Bij de poort van het beursterrein viel het me op, dat de beveiliging lang niet zo omvangrijk was als bij een soortgelijke, aanmerkelijk kleinere beurs in Rijswijk. In ons land houden tientallen agenten een handjevol demonstranten op afstand. In Nederland zie je spandoeken met leuzen zoals: ‘Stop de wapenwedloop’. In Frankrijk niet. Integendeel. De hoeveelheid pistolen, geweren, granaten, raketten, vrachtwagens, tanks, helikopters en nog veel meer was op de ‘place d’exhibition’ niet om overheen te kijken.<br> Terwijl onze staatssecretaris Jack de Vries en diens gevolg zich bij Rheinmetall lieten informeren, drong zich de gelijkenis tussen wapensystemen en CNC-bewerkingscentra bij me op. Historisch gezien liggen zulke zaken overigens hoe dan ook niet ver uiteen. FN en CZ zijn heden ten dage bekende namen van handvuurwapens. Ooit waren ze ook bekend als namen van veel geprezen motorfietsen. Metaalbewerking is metaalbewerking, dacht men in die tijd wellicht.<br> Ook nu nog zie ik overeenkomsten tussen, concreet, de Donar van General Dynamincs en een doorsnee bewerkingscentrum. De Donar is een wapensysteem voor de artillerie, op dit moment nog een prototype. Op een onderstel op rupsbanden, met voorop een kleine cabine, bevindt zich een koepel waaruit een enorme buis steekt. In de koepel zitten geen mensen, in ieder geval niet zolang het systeem in gebruik is. In de cabine bevindt zich de tweekoppige bemanning: iemand die stuurt en iemand die de communicatie verzorgt, richt en schiet. Wat een verschil met de vijfkoppige bemanning van de houwitsers die we momenteel in Afghanistan inzetten, de PzH 2000.<br> Het (her)laden van de Donar gebeurt volautomatisch en snel, ongeacht de positie van de koepel en de loop. De wijze waarop het systeem is geconstrueerd, vertoont opmerkelijk veel overeenkomsten met gereedschapwisselaars in (grote) CNC-bewerkingscentra. Uiteraard is de proportionering anders, want een granaat is aanmerkelijk zwaarder dan een beitel in een houder. Verder komt er bij de artillerie iets met hoge snelheid uit en dat is dan in orde, terwijl zoiets bij een bewerkingscentrum op onjuiste werking duidt. Ik mag u helaas geen foto tonen. Nog een overeenkomst: de schutter ziet het laadsysteem als een 2D ‘virtual reality’-afbeelding voor zich. Als er wat mis is, licht het betreffende onderdeel op. Het lijkt wel CAM.<br> </font><img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,77ea69fa-cc69-4057-ba80-facbb9e9710f.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a Elco Brinkman, voorzitter van Bouwend Nederland, hekelde onlang

Elco Brinkman, voorzitter van Bouwend Nederland, hekelde medio april het overheidsbeleid inzake het wegverkeer. Onze wegen slibben dicht waardoor velen onder ons onnodig veel tijd in hun auto doorbrengen. Daarbij doen we weinig meer dan dure brandstof omzetten in schadelijk gas en, hopelijk nog enigszins nuttig, bellen. Het Nederlandse wegennet schaadt onze economie en ons milieu. Daarom pleit ik met Brinkman voor schonere motoren. Of meer asfalt wenselijk is, zoals Brinkman beweert, betwijfel ik. Ongetwijfeld zijn er plaatsen waar meer asfalt filevorming tegen kan gaan, ook zonder dat dit het fileleed slechts verplaatst. Verder kunnen we ons afvragen waarom bijvoorbeeld sommige bruggen tijdens de spits voor een enkel zeiljacht open gaan.

Wat ik in dergelijke discussies echter te vaak vind ontbreken, is de vraag wat zoveel mensen anno 2008 op onze wegen doen. Als mensen ergens naar toe moeten om daar fysieke arbeid te verrichten, is de noodzaak zonder meer duidelijk. Je hebt niet in iedere stad een hoogoven, en Vinex-locaties vind je ook niet overal, gelukkig. Er zijn echter tal van beroepen die met digitale middelen ook decentraal kunnen worden uitgeoefend. Niet alleen kunnen bedrijfsnetwerken met ‘virtual private networks’ worden uitgebreid voor de notebooks van zich op grote afstand bevindende medewerkers, ook kan met beeld en geluid afdoende worden gecommuniceerd. Terwijl ik dit zeg, realiseer ik me dat niet iedere werknemer zit te springen om zijn werkgever met een webcam in zijn huis toe te laten. Bovendien verlangt thuiswerken een werkruimte, zelfdiscipline en is het gezin van invloed op de kwaliteit van de thuisproductie.

Is er geen tussenoplossing denkbaar, één waarbij de medewerker zich niet thuis bevindt en niet met grote regelmaat files moet trotseren? Deskundigen voorzien dat de ‘rapid technologies’ ertoe zullen leiden dat producten op allerlei plaatsen virtueel tot stand komen en steeds vaker in de fysieke nabijheid van de gebruiker in materie worden omgezet. Dit is mogelijk dankzij de afwezigheid van (productgebonden) gereedschappen bij bijvoorbeeld ‘selective laser sintering’.

Met deze verwachting in gedachten, vraag ik me af waarom we geen verzamelgebouwen hebben waar werknemers van allerlei organisaties op geringe afstand van hun woonhuis werken, waarbij ze voortduren beeldcontact hebben met de omgeving van hun werkgever. Dergelijke werkplekken vormen uitbreidingen van het kantoor en zijn nauwelijks plaatsgebonden. Voilà, de werknemer kan ongestoord zijn werk doen, de leidinggevende kan hem ieder moment zien.

Uiteraard kost een dergelijk gebouw geld, maar ik kan me niet voorstellen dat de kosten hoger zijn dan de totale kosten van ons fileleed, inclusief de kosten die verbonden zijn aan het milieu, het verlies van productiviteit en vrije tijd. Juist omdat de problematiek zoveel facetten kent, zou de overheid de komst van dergelijke gebouwen moeten stimuleren. Het lijkt me iets voor onze filebestrijdster Rita Verdonk, waarbij ik van harte hoop dat ook andere partijen zich voor een oplossing hard willen maken, want Sinterklaas verdwijnt ook zonder haar niet.

File! http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/07/01/File.aspx Tue, 01 Jul 2008 12:48:01 GMT <meta http-equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title>Elco Brinkman, voorzitter van Bouwend Nederland, hekelde onlang</title> <meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.2 (Linux)"> <meta name="AUTHOR" content="RM"> <meta name="CREATED" content="20080415;13570000"> <meta name="CHANGEDBY" content="selma"> <meta name="CHANGED" content="20080523;14360000"> <style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } H1 { margin-top: 0cm; margin-bottom: 0cm; line-height: 110%; text-align: justify } H1.western { font-family: "Arial", sans-serif; font-size: 11pt } H1.cjk { font-family: "DejaVu Sans"; font-size: 11pt } H1.ctl { font-family: "Arial", sans-serif; font-size: 12pt } P { margin-bottom: 0.21cm } --></style> <p style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%;"> <font face="Verdana" size="2">Elco Brinkman, voorzitter van Bouwend Nederland, hekelde medio april het overheidsbeleid inzake het wegverkeer. Onze wegen slibben dicht waardoor velen onder ons onnodig veel tijd in hun auto doorbrengen. Daarbij doen we weinig meer dan dure brandstof omzetten in schadelijk gas en, hopelijk nog enigszins nuttig, bellen. Het Nederlandse wegennet schaadt onze economie en ons milieu. Daarom pleit ik met Brinkman voor schonere motoren. Of meer asfalt wenselijk is, zoals Brinkman beweert, betwijfel ik. Ongetwijfeld zijn er plaatsen waar meer asfalt filevorming tegen kan gaan, ook zonder dat dit het fileleed slechts verplaatst. Verder kunnen we ons afvragen waarom bijvoorbeeld sommige bruggen tijdens de spits voor een enkel zeiljacht open gaan.</font> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%;"> <font face="Verdana" size="2">Wat ik in dergelijke discussies echter te vaak vind ontbreken, is de vraag wat zoveel mensen anno 2008 op onze wegen doen. Als mensen ergens naar toe moeten om daar fysieke arbeid te verrichten, is de noodzaak zonder meer duidelijk. Je hebt niet in iedere stad een hoogoven, en Vinex-locaties vind je ook niet overal, gelukkig. Er zijn echter tal van beroepen die met digitale middelen ook decentraal kunnen worden uitgeoefend. Niet alleen kunnen bedrijfsnetwerken met ‘virtual private networks’ worden uitgebreid voor de notebooks van zich op grote afstand bevindende medewerkers, ook kan met beeld en geluid afdoende worden gecommuniceerd. Terwijl ik dit zeg, realiseer ik me dat niet iedere werknemer zit te springen om zijn werkgever met een webcam in zijn huis toe te laten. Bovendien verlangt thuiswerken een werkruimte, zelfdiscipline en is het gezin van invloed op de kwaliteit van de thuisproductie.</font> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%;"> <font face="Verdana" size="2">Is er geen tussenoplossing denkbaar, één waarbij de medewerker zich niet thuis bevindt en niet met grote regelmaat files moet trotseren? Deskundigen voorzien dat de ‘rapid technologies’ ertoe zullen leiden dat producten op allerlei plaatsen virtueel tot stand komen en steeds vaker in de fysieke nabijheid van de gebruiker in materie worden omgezet. Dit is mogelijk dankzij de afwezigheid van (productgebonden) gereedschappen bij bijvoorbeeld ‘selective laser sintering’.</font> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%;"> <font face="Verdana" size="2">Met deze verwachting in gedachten, vraag ik me af waarom we geen verzamelgebouwen hebben waar werknemers van allerlei organisaties op geringe afstand van hun woonhuis werken, waarbij ze voortduren beeldcontact hebben met de omgeving van hun werkgever. Dergelijke werkplekken vormen uitbreidingen van het kantoor en zijn nauwelijks plaatsgebonden. Voilà, de werknemer kan ongestoord zijn werk doen, de leidinggevende kan hem ieder moment zien.</font> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; line-height: 150%;"> <font face="Verdana" size="2">Uiteraard kost een dergelijk gebouw geld, maar ik kan me niet voorstellen dat de kosten hoger zijn dan de totale kosten van ons fileleed, inclusief de kosten die verbonden zijn aan het milieu, het verlies van productiviteit en vrije tijd. Juist omdat de problematiek zoveel facetten kent, zou de overheid de komst van dergelijke gebouwen moeten stimuleren. Het lijkt me iets voor onze filebestrijdster Rita Verdonk, waarbij ik van harte hoop dat ook andere partijen zich voor een oplossing hard willen maken, want Sinterklaas verdwijnt ook zonder haar niet.</font> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,a98c274d-e0a6-4838-85e5-d99b9dcf771a.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc

Onlangs woonde ik in mijn woonplaats Dordrecht een bijeenkomst bij van Materialenkring Zuid-Holland. Materialenkringen zijn een gezamenlijk initiatief van de Koninklijke Metaalunie en Syntens, waarbij ondernemers elkaar in regionaal verband ontmoeten en over allerhande onderwerpen praten, met name technische. In Dordrecht waren de sprekers het met elkaar eens dat het belang van samenwerking toeneemt, zowel tussen de OEMs en hun toeleveranciers als tussen de OEMs en hun afnemers. Zij betoogden dat samenwerking een meer inhoudelijk karakter moet krijgen. De bedrijven moeten niet de samen te assembleren onderdelen als uitgangspunt nemen, maar het aan het einde van de keten te leveren product. Zij moeten elkaar vinden in wat op welke manier wordt samengebracht, in plaats van geringe kortingen bij elkaar te bedingen die de prijs van het uiteindelijke product nauwelijks beïnvloeden. Alleen zo zijn volgens hen werkelijk concurrerende producten te realiseren.
De hier beschreven samenwerkingsvorm betreft een ontwikkeling die reeds in gang is gezet bij de grote OEM’ers en hun toeleveranciers. ASML is er één van. De inhoud van de inkoopfunctie is daardoor veranderd en heeft een meer inhoudelijk karakter gekregen. Verder is het opleidingsniveau van de inkopers hoger geworden. Dergelijke inkopers zijn meer betrokken bij de verschillende fasen van de productlevenscyclus en brengen, waar nodig, de constructeurs van de samenwerkende partijen bijeen. Bij kleinere bedrijven die minder hightech zijn, komt een dergelijke ontwikkeling gewoonlijk jaren later op gang, getuige wat de sprekers tijdens de bijeenkomst van de Materialenkring vertelden.
De sprekers gaven de, in hun ogen, op de laatste cent beluste inkoper van hun klant de schuld van veel inefficiëntie. Opmerkelijk genoeg noemde niemand de verkoper als bron van ellende. Misschien omdat de sprekers zelf verantwoordelijk waren voor verkoop? Verder miste ik iets waarover ik te vaak niets hoor: strategie. In hoeverre wordt samenwerking gebaseerd op een fundamentele, strategische keuze? Zegt de door een bedrijf geformuleerde strategie überhaupt iets over samenwerking? Veel bedrijven zouden zich deze vragen moeten stellen, want door slim samen te werken, kunnen leveranciers eerder op marktontwikkelingen reageren, zich eerder herpositioneren en eerder andere, nieuwe producten aanbieden. Ik pleit voor samenwerking als strategische keuze. Daarbij is van belang dat de bedrijven ‘lean’ worden, niet alleen in hun vervaardiging, maar ook in hun ontwikkeling. En laat ons niet vergeten dat sommige bedrijven wel en andere niet bij elkaar passen. Een bedrijf dat voor de laagste prijs gaat, past niet bij een bedrijf dat de meeste waarde hecht aan kwaliteit. Net als in een huwelijk.

Net als in een huwelijk http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/06/24/NetAlsInEenHuwelijk.aspx Tue, 24 Jun 2008 08:09:27 GMT <p> Onlangs woonde ik in mijn woonplaats Dordrecht een bijeenkomst bij van Materialenkring Zuid-Holland. Materialenkringen zijn een gezamenlijk initiatief van de Koninklijke Metaalunie en Syntens, waarbij ondernemers elkaar in regionaal verband ontmoeten en over allerhande onderwerpen praten, met name technische. In Dordrecht waren de sprekers het met elkaar eens dat het belang van samenwerking toeneemt, zowel tussen de OEMs en hun toeleveranciers als tussen de OEMs en hun afnemers. Zij betoogden dat samenwerking een meer inhoudelijk karakter moet krijgen. De bedrijven moeten niet de samen te assembleren onderdelen als uitgangspunt nemen, maar het aan het einde van de keten te leveren product. Zij moeten elkaar vinden in wat op welke manier wordt samengebracht, in plaats van geringe kortingen bij elkaar te bedingen die de prijs van het uiteindelijke product nauwelijks beïnvloeden. Alleen zo zijn volgens hen werkelijk concurrerende producten te realiseren.<br> De hier beschreven samenwerkingsvorm betreft een ontwikkeling die reeds in gang is gezet bij de grote OEM’ers en hun toeleveranciers. ASML is er één van. De inhoud van de inkoopfunctie is daardoor veranderd en heeft een meer inhoudelijk karakter gekregen. Verder is het opleidingsniveau van de inkopers hoger geworden. Dergelijke inkopers zijn meer betrokken bij de verschillende fasen van de productlevenscyclus en brengen, waar nodig, de constructeurs van de samenwerkende partijen bijeen. Bij kleinere bedrijven die minder hightech zijn, komt een dergelijke ontwikkeling gewoonlijk jaren later op gang, getuige wat de sprekers tijdens de bijeenkomst van de Materialenkring vertelden.<br> De sprekers gaven de, in hun ogen, op de laatste cent beluste inkoper van hun klant de schuld van veel inefficiëntie. Opmerkelijk genoeg noemde niemand de verkoper als bron van ellende. Misschien omdat de sprekers zelf verantwoordelijk waren voor verkoop? Verder miste ik iets waarover ik te vaak niets hoor: strategie. In hoeverre wordt samenwerking gebaseerd op een fundamentele, strategische keuze? Zegt de door een bedrijf geformuleerde strategie überhaupt iets over samenwerking? Veel bedrijven zouden zich deze vragen moeten stellen, want door slim samen te werken, kunnen leveranciers eerder op marktontwikkelingen reageren, zich eerder herpositioneren en eerder andere, nieuwe producten aanbieden. Ik pleit voor samenwerking als strategische keuze. Daarbij is van belang dat de bedrijven ‘lean’ worden, niet alleen in hun vervaardiging, maar ook in hun ontwikkeling. En laat ons niet vergeten dat sommige bedrijven wel en andere niet bij elkaar passen. Een bedrijf dat voor de laagste prijs gaat, past niet bij een bedrijf dat de meeste waarde hecht aan kwaliteit. Net als in een huwelijk. </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,fd51428c-55ed-48e8-91fb-56a656f5dbdc.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de

Onlangs las ik dat veel bedrijven niet gelukkig zijn met hun buitenlandse toeleveranciers. Vooral toeleveranciers in lagelonenlanden leveren lang niet altijd wat verwacht wordt. Veelal schiet de kwaliteit tekort en laat de levering te lang op zich wachten. Cultuurverschil, waaronder taal, is een belangrijke oorzaak. Toen ik jaren geleden een toeleverancier in Hongkong belde, riep de man aan de andere kant direct: ‘Please send fax! Please send fax!’ Overigens leverde het bedrijf mij goede producten, waaronder een serie membraanschakelaars.

Wat te vaak over het hoofd wordt gezien, is dat ook in dergelijke landen sommige mensen je zeer ter wille zijn en anderen de kantjes er vanaf lopen. Het is zeker niet zo, dat alle, in onze ogen arme Aziaten, hongerend naar de harde euro, zich voortdurend maximaal inzetten voor de rijke westerling.

Ik laat tamelijk veel in Moldavië uitvoeren, vooral op het gebied van ICT. Een niet onbelangrijk voordeel van dat land is het geringe tijdverschil: één uur. Verder is Moldavië een zeer Europees land, afgezien van de grote armoede en het snel groeiende verschil tussen arm en rijk sinds de Sovjet-Unie uiteenviel. Overigens dienen zich meer landen aan. Persoonlijk verwacht ik dat binnen tien jaar de noordelijke Afrikaanse landen zullen opkomen. Dit leid ik af uit de huidige ontwikkelingen in bijvoorbeeld Algerije. Politieke stabiliteit is daarbij een vereiste en naleving van alle wet- en regelgeving. Op dat vlak valt sowieso in een groot aantal lagelonenlanden nog veel te winnen, zij het niet voor iedereen.

Lagelonenlanden http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/06/10/Lagelonenlanden.aspx Tue, 10 Jun 2008 09:23:51 GMT <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Onlangs las ik dat veel bedrijven niet gelukkig zijn met hun buitenlandse toeleveranciers. Vooral toeleveranciers in lagelonenlanden leveren lang niet altijd wat verwacht wordt. Veelal schiet de kwaliteit tekort en laat de levering te lang op zich wachten. Cultuurverschil, waaronder taal, is een belangrijke oorzaak. Toen ik jaren geleden een toeleverancier in Hongkong belde, riep de man aan de andere kant direct: ‘Please send fax! Please send fax!’ Overigens leverde het bedrijf mij goede producten, waaronder een serie membraanschakelaars.</font> </p> <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Wat te vaak over het hoofd wordt gezien, is dat ook in dergelijke landen sommige mensen je zeer ter wille zijn en anderen de kantjes er vanaf lopen. Het is zeker niet zo, dat alle, in onze ogen arme Aziaten, hongerend naar de harde euro, zich voortdurend maximaal inzetten voor de rijke westerling.</font> </p> <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Ik laat tamelijk veel in Moldavië uitvoeren, vooral op het gebied van ICT. Een niet onbelangrijk voordeel van dat land is het geringe tijdverschil: één uur. Verder is Moldavië een zeer Europees land, afgezien van de grote armoede en het snel groeiende verschil tussen arm en rijk sinds de Sovjet-Unie uiteenviel. Overigens dienen zich meer landen aan. Persoonlijk verwacht ik dat binnen tien jaar de noordelijke Afrikaanse landen zullen opkomen. Dit leid ik af uit de huidige ontwikkelingen in bijvoorbeeld Algerije. Politieke stabiliteit is daarbij een vereiste en naleving van alle wet- en regelgeving. Op dat vlak valt sowieso in een groot aantal lagelonenlanden nog veel te winnen, zij het niet voor iedereen.</font> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,dde16096-ceba-4aa9-ac34-1186df9fd5de.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a

Zijn ‘rapid manufacturing’ (RM) en andere ‘rapid technologies’ (RT) werkelijk snel? Bij RM heeft ‘rapid’ betrekking op de tijd tussen het ontwerp in de computer en het daaraan gerelateerde tastbare voorwerp. We noemen deze transitie ‘materialisatie’. Omdat RM zonder gereedschappen werkt, gaat er geen tijd verloren aan het maken van bijvoorbeeld spuitgietmatrijzen. Daar staat tegenover dat als er veel identieke voorwerpen nodig zijn, RM veel trager is dan spuitgieten, vooral als het om grote voorwerpen gaat. Welke manier van vervaardigen het meest effieciënt is, hangt dus sterk af van de omstandigheden. RM-machines worden echter steeds sneller en materialen worden beter. Hierdoor wordt RM voor steeds meer toepassingen interessant, wat naadloos aansluit op de toenemende individualisering. De consument wil maatwerk en krijgt het uiteindelijk ook. De tijd dat iedere auto zwart was, ligt ver achter ons. Tegenwoordig bestellen consumenten sportschoenen met kleuren en vormen die exact overeenstemmen met hun voorkeuren en voeten. RM is dus interessant om ‘custom fit’ producten voort te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat hier een enorme markt ligt te wachten.

Maar de producent van consumentenproducten voor wie ‘rapid’ nog te ver weg ligt, kan ook op een andere manier meedoen aan de individualisering. Individuen zijn namelijk niet graag alleen. Ze maken daarom vaak deel uit van een groep, een ‘community’. Community’s bieden interessante mogelijkheden, zoals bij kleding. Leden van een community brengen daarbij hun ideeën in. Daarover stemt de community op een gemeenschappelijke website. Als de belangstelling groot genoeg is, neemt de producent het idee in productie. De voordelen zijn groot: de producent hoeft zelf minder te doen en is verzekerd van een bepaalde afname. De consument krijgt het resultaat van een proces waaraan hij zelf heeft bijgedragen. Ik wil maar zeggen: sta eens stil bij technologie en de businessmodellen die daarbij denkbaar zijn.

Individualisering en het nut van community’s http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a.aspx http://blogs.machinebouw.net/2008/03/31/IndividualiseringEnHetNutVanCommunitys.aspx Mon, 31 Mar 2008 08:59:34 GMT <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%"> <font color=#000000>Zijn ‘rapid manufacturing’ (RM) en andere ‘rapid technologies’ (RT) werkelijk snel? Bij RM heeft ‘rapid’ betrekking op de tijd tussen het ontwerp in de computer en het daaraan gerelateerde tastbare voorwerp. We noemen deze transitie ‘materialisatie’. Omdat RM zonder gereedschappen werkt, gaat er geen tijd verloren aan het maken van bijvoorbeeld spuitgietmatrijzen. Daar staat tegenover dat als er veel identieke voorwerpen nodig zijn, RM veel trager is dan spuitgieten, vooral als het om grote voorwerpen gaat. Welke manier van vervaardigen het meest effieciënt is, hangt dus sterk af van de omstandigheden. RM-machines worden echter steeds sneller en materialen worden beter. Hierdoor wordt RM voor steeds meer toepassingen interessant, wat naadloos aansluit op de toenemende individualisering. De consument wil maatwerk en krijgt het uiteindelijk ook. De tijd dat iedere auto zwart was, ligt ver achter ons. Tegenwoordig bestellen consumenten sportschoenen met kleuren en vormen die exact overeenstemmen met hun voorkeuren en voeten. RM is dus interessant om ‘custom fit’ producten voort te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat hier een enorme markt ligt te wachten.</font> </p> <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; LINE-HEIGHT: 150%"> <font color=#000000>Maar de producent van consumentenproducten voor wie ‘rapid’ nog te ver weg ligt, kan ook op een andere manier meedoen aan de individualisering. Individuen zijn namelijk niet graag alleen. Ze maken daarom vaak deel uit van een groep, een ‘community’. Community’s bieden interessante mogelijkheden, zoals bij kleding. Leden van een community brengen daarbij hun ideeën in. Daarover stemt de community op een gemeenschappelijke website. Als de belangstelling groot genoeg is, neemt de producent het idee in productie. De voordelen zijn groot: de producent hoeft zelf minder te doen en is verzekerd van een bepaalde afname. De consument krijgt het resultaat van een proces waaraan hij zelf heeft bijgedragen. Ik wil maar zeggen: sta eens stil bij technologie en de businessmodellen die daarbij denkbaar zijn.</font> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,2ff092ed-0258-4813-a90a-52da3546094a.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16

Gisteren volgde ik een discussie op televisie over een achterstandswijk in Amsterdam. Het ging over Marokkanen en over… niets anders. Ik kijk telkens met enige verbazing naar dergelijke discussies, want zoals er over moslims wordt geoordeeld, is de nuancering bij discussies over Marokkanen veelal ver te zoeken. Mijn Marokkaanse vriendin Rajaa (Berber, nota bene) is sinds een jaar of zeven in Nederland, studeert rechten, spreekt bijna accentloos Nederlands en heeft naast haar studie een goede parttime kantoorbaan. En in alles is ze even succesvol. Kortom, de ene Marokkaan is de andere niet.

Wat mij aan het denken zette, waren opmerkingen over de omvang van de werkloosheid in de wijk. Sommige sprekers wezen de etnische achtergrond als oorzaak aan. Anderen wezen op het gebrek aan werk voor laaggeschoolden. Het laatste deed een van de oudere, autochtone spreker verzuchten, dat er vroeger ook veel laaggeschoolden in de wijk waren en dat er toen wel genoeg werk voor hen was. Dit lijkt me niet onmogelijk. Het punt is, dat veel laaggeschoold werk op dit moment in Oost-Europa, China en over een paar jaar misschien wel het noorden van Afrika wordt gedaan. Voor Nederlandse bedrijven en voor Nederlandse consumenten, wel te verstaan.

Misschien dat snelle productie ons kan helpen het tij te keren. Deze technologie is uitermate geschikt om voorwerpen die wat complexer zijn en onderling sterk verschillen, in de nabijheid van de (eind)gebruiker te vervaardigen. Bovendien scheelt dit transportkosten en -tijd en de bijbehorende vervuiling van ons o zo dierbare milieu.

Wat is de link naar laag geschoold werk, zult u zich afvragen. Welnu, wie denkt dat een met selectief laser-sinteren of stereolithografie verkregen model kant-en-klaar uit de machine rolt, heeft het mis. Vaak moeten steunen worden verwijderd, het oppervlak worden nabehandeld en andere werkzaamheden handmatig worden verricht. Handwerk dus, waarvoor niet veel scholing nodig is. Bovendien is het aantrekkelijker dan veel ander werk met een verglijkbaar niveau. Dus, welke politieke partij gaat de snelle technologieën steunen om problemen in achterstandswijken aan te pakken?

Snelle oplossing http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16.aspx http://blogs.machinebouw.net/2007/12/19/SnelleOplossing.aspx Wed, 19 Dec 2007 10:49:15 GMT <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Gisteren volgde ik een discussie op televisie over een achterstandswijk in Amsterdam. Het ging over Marokkanen en over… niets anders. Ik kijk telkens met enige verbazing naar dergelijke discussies, want zoals er over moslims wordt geoordeeld, is de nuancering bij discussies over Marokkanen veelal ver te zoeken. Mijn Marokkaanse vriendin Rajaa (Berber, nota bene) is sinds een jaar of zeven in Nederland, studeert rechten, spreekt bijna accentloos Nederlands en heeft naast haar studie een goede parttime kantoorbaan. En in alles is ze even succesvol. Kortom, de ene Marokkaan is de andere niet.</font> </p> <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Wat mij aan het denken zette, waren opmerkingen over de omvang van de werkloosheid in de wijk. Sommige sprekers wezen de etnische achtergrond als oorzaak aan. Anderen wezen op het gebrek aan werk voor laaggeschoolden. Het laatste deed een van de oudere, autochtone spreker verzuchten, dat er vroeger ook veel laaggeschoolden in de wijk waren en dat er toen wel genoeg werk voor hen was. Dit lijkt me niet onmogelijk. Het punt is, dat veel laaggeschoold werk op dit moment in Oost-Europa, China en over een paar jaar misschien wel het noorden van Afrika wordt gedaan. Voor Nederlandse bedrijven en voor Nederlandse consumenten, wel te verstaan.</font> </p> <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Misschien dat snelle productie ons kan helpen het tij te keren. Deze technologie is uitermate geschikt om voorwerpen die wat complexer zijn en onderling sterk verschillen, in de nabijheid van de (eind)gebruiker te vervaardigen. Bovendien scheelt dit transportkosten en -tijd en de bijbehorende vervuiling van ons o zo dierbare milieu.</font> </p> <p class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"> <font color=#000000>Wat is de link naar laag geschoold werk, zult u zich afvragen. Welnu, wie denkt dat een met selectief laser-sinteren of stereolithografie verkregen model kant-en-klaar uit de machine rolt, heeft het mis. Vaak moeten steunen worden verwijderd, het oppervlak worden nabehandeld en andere werkzaamheden handmatig worden verricht. Handwerk dus, waarvoor niet veel scholing nodig is. Bovendien is het aantrekkelijker dan veel ander werk met een verglijkbaar niveau. Dus, welke politieke partij gaat de snelle technologieën steunen om problemen in achterstandswijken aan te pakken?</font> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,e94db2a2-2b5b-49fb-8b7c-c9031a509e16.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1

Onlangs opende een Haagse wethouder een vestiging van FabLab. RTL Z deed verslag en bracht een eenvoudige lasersnijmachine in beeld en een gebruiker die enthousiast vertelde dat hij de ruimte met deze machine voor een bepaalde tijd had gehuurd en dat anderen dit ook konden doen.
Wat mij verbaast, is de gretigheid waarmee ambtenaren dit soort initiatieven naar zich toe trekken om hun gemeente als innovatief op de kaart te zetten. Met apparaten zoals een kleine lasersnijmachine, een kleine drie-assige freesmachine en een even zo kleine stickersnijmachine? De betrokken ambtenaren zien de binnenkant van de bedrijven in hun gemeente blijkbaar nooit. Of ambtenaren hebben twee linkerhanden.
Toch heb ik respect voor het FabLab-concept en niet alleen omdat het ambtenaren ertoe aanzet productiemiddelen te subsidiëren die al sinds jaar en dag bestaan. De geïnterviewde gebruiker en de vriendelijke wethouder vertelden over het concept: een laagdrempelige productieomgeving waar prototypes en kleine series producten kunnen worden gemaakt. Niet alleen door ontwerpers, maar door allerlei mensen met ver uiteen liggende achtergronden. FabLab is Amerikaans en open-source is een van de pijlers: samen ontwikkelen en iedereen mag de resultaten gebruiken, bijvoorbeeld door het als een bestand te downloaden in Nieuw-Zeeland en het daar driedimensionaal af te drukken. FabLab heeft daarvoor een eenvoudige 3D-printer, die voor zover ik weet, nog niet in Nederland staat. Toevallig dat Terry Wohlers, de 'rapid technologies'-goeroe, mij er onlangs op wees. Kortom, ik ondersteun FabLab van harte en spreek op deze plaats de hoop uit dat FabLab huidige mkb-aanbieders bij zijn activiteiten betrekt. En dat het mkb het FabLab-concept serieus neemt. Zo kunnen we met elkaar fijn innovatief bezig zijn.

Open source http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1.aspx http://blogs.machinebouw.net/2007/12/13/OpenSource.aspx Thu, 13 Dec 2007 08:43:12 GMT <p> Onlangs opende een Haagse wethouder een vestiging van FabLab. RTL Z deed verslag en bracht een eenvoudige lasersnijmachine in beeld en een gebruiker die enthousiast vertelde dat hij de ruimte met deze machine voor een bepaalde tijd had gehuurd en dat anderen dit ook konden doen.<br> Wat mij verbaast, is de gretigheid waarmee ambtenaren dit soort initiatieven naar zich toe trekken om hun gemeente als innovatief op de kaart te zetten. Met apparaten zoals een kleine lasersnijmachine, een kleine drie-assige freesmachine en een even zo kleine stickersnijmachine? De betrokken ambtenaren zien de binnenkant van de bedrijven in hun gemeente blijkbaar nooit. Of ambtenaren hebben twee linkerhanden.<br> Toch heb ik respect voor het FabLab-concept en niet alleen omdat het ambtenaren ertoe aanzet productiemiddelen te subsidiëren die al sinds jaar en dag bestaan. De geïnterviewde gebruiker en de vriendelijke wethouder vertelden over het concept: een laagdrempelige productieomgeving waar prototypes en kleine series producten kunnen worden gemaakt. Niet alleen door ontwerpers, maar door allerlei mensen met ver uiteen liggende achtergronden. FabLab is Amerikaans en open-source is een van de pijlers: samen ontwikkelen en iedereen mag de resultaten gebruiken, bijvoorbeeld door het als een bestand te downloaden in Nieuw-Zeeland en het daar driedimensionaal af te drukken. FabLab heeft daarvoor een eenvoudige 3D-printer, die voor zover ik weet, nog niet in Nederland staat. Toevallig dat Terry Wohlers, de 'rapid technologies'-goeroe, mij er onlangs op wees. Kortom, ik ondersteun FabLab van harte en spreek op deze plaats de hoop uit dat FabLab huidige mkb-aanbieders bij zijn activiteiten betrekt. En dat het mkb het FabLab-concept serieus neemt. Zo kunnen we met elkaar fijn innovatief bezig zijn. </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,a13083ba-d916-42cc-b1a7-8c60ce80fba1.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85

Afgelopen vrijdag bezocht ik de Euromold in het Duitse Frankfurt am Main. Dit evenement richt zich op de kunststofverwerkende industrie, vooral de matrijsbouw. Het vindt plaats naast de Turntec, een beurs voor de verspanende industrie. Verder vormt de Euromold een steeds belangrijker platform voor de 'rapid technologies' (RT). RT - ook aangeduid met 'rapid X' - namen een groot deel van de beursvloer in beslag. Vooral 'rapid manufacturing' (RM) is sterk in opkomst, terwijl 'rapid prototyping' al lang niet meer 'hot' is. Met RM is wereldwijd inmiddels vele tientallen miljoenen dollars omzet gemoeid.

Het viel mij op, dat er verschillende voorbeelden van toepassingen van RM in de machinebouw te zien waren, zoals onderdelen van assemblagelijnen en montagesystemen. De getoonde ontwikkelingen op het vlak van voor RM en 3D scanning vond ik echter minder sterk. Hoe het ook zij, de machines voor RM worden steeds groter en dit wijst erop dat het rechtsreeks vervaardigen van onderdelen op basis van een virtueel model snel aan populariteit wint.

Tijdens mijn rondgang realiseerde ik me plotseling dat RM eraan kan bijdragen dat bepaalde, eens kostbare designstijlen terugkeren. Zoals jugendstil, met zijn vele, organische krommingen. Deze beweging lijkt in gang gezet, gelet op de Bone Chair van Joris Laarman, en veel eerder de Snotty Vase van Marcel Wanders. Steeds meer vormgevers maken dankbaar gebruik van de mogelijkheden die RT bieden. Op de Euromold werden voorbeelden getoond van vormen die een post-jugenstil-trend kunnen inluiden. Waarom niet? Jugendstil refereert aan vormen uit de natuur en het is deze natuur waaraan we steeds meer waarde hechten. Sintering in plaats van spuitgieten? Jazeker, geleidelijk meer en meer en niet te stoppen!

Jugendstil http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85.aspx http://blogs.machinebouw.net/2007/12/11/Jugendstil.aspx Tue, 11 Dec 2007 12:44:04 GMT <p> Afgelopen vrijdag bezocht ik de Euromold in het Duitse Frankfurt am Main. Dit evenement richt zich op de kunststofverwerkende industrie, vooral de matrijsbouw. Het vindt plaats naast de Turntec, een beurs voor de verspanende industrie. Verder vormt de Euromold een steeds belangrijker platform voor de 'rapid technologies' (RT). RT - ook aangeduid met 'rapid X' - namen een groot deel van de beursvloer in beslag. Vooral 'rapid manufacturing' (RM) is sterk in opkomst, terwijl 'rapid prototyping' al lang niet meer 'hot' is. Met RM is wereldwijd inmiddels vele tientallen miljoenen dollars omzet gemoeid. </p> <p> Het viel mij op, dat er verschillende voorbeelden van toepassingen van RM in de machinebouw te zien waren, zoals onderdelen van assemblagelijnen en montagesystemen. De getoonde ontwikkelingen op het vlak van voor RM en 3D scanning vond ik echter minder sterk. Hoe het ook zij, de machines voor RM worden steeds groter en dit wijst erop dat het rechtsreeks vervaardigen van onderdelen op basis van een virtueel model snel aan populariteit wint. </p> <p> Tijdens mijn rondgang realiseerde ik me plotseling dat RM eraan kan bijdragen dat bepaalde, eens kostbare designstijlen terugkeren. Zoals jugendstil, met zijn vele, organische krommingen. Deze beweging lijkt in gang gezet, gelet op de Bone Chair van Joris Laarman, en veel eerder de Snotty Vase van Marcel Wanders. Steeds meer vormgevers maken dankbaar gebruik van de mogelijkheden die RT bieden. Op de Euromold werden voorbeelden getoond van vormen die een post-jugenstil-trend kunnen inluiden. Waarom niet? Jugendstil refereert aan vormen uit de natuur en het is deze natuur waaraan we steeds meer waarde hechten. Sintering in plaats van spuitgieten? Jazeker, geleidelijk meer en meer en niet te stoppen! </p> <img src="http://blogs.machinebouw.net/content/binary/jugenstil.bmp" border=0><img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,83480cba-c9ad-422b-b972-8ddaf7440f85.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8

Wat heeft Rapid mijn bedrijf te bieden, wordt mij wel eens gevraagd. Mijn antwoord verschilt per bedrijf. Rapid betreft sowieso veel meer meer dan het maken van prototypes. Laten we even stilstaan bij deze prototypes. Dankzij 3D Printing kunnen we aanvankelijk onze concepten en later onze ontwerpen eenvoudig en goedkoop in materie omzetten, 'materialiseren'. Dit heeft als belangrijkste voordeel, dat we de voorwerpen kunnen vasthouden, voelen, neer kunnen zetten en anderen kunnen tonen. Want als zij verbetermogelijkheden zien, kunnen wij direct veranderingen aanbrengen en hoeven we niet te wachten tot het eigenlijk al te laat is. Rapid Prototyping drukt dus de kosten van de productontwikkeling, beperkt de risico's en draagt er aan bij dat de ontwikkeling niet onverwacht veel tijd in beslag neemt.

En er is meer, want ook gereedschappen en zelfs eindproducten kunnen we Rapid verkrijgen. Met één druk op de knop hebben we ons gereedschap of eindproduct, respectievelijk: Rapid Tooling en Rapid Manufacturing (of Rapid Fabrication). Wat Rapid tooling betreft, kunnen we bijvoorbeeld snel complexe gietvormen maken. Met Rapid Manufacturing kunnen we, zonder bijvoorbeeld spuitgietmatrijzen, eindproducten voor consumenten realiseren. Omdat we bij Rapid Manufacturing niet aan dure gereedschappen vastzitten met één vorm, zijn we in staat ieder product een andere vorm te geven. Met Rapid manufacturing kunnen we niches bedienen en steeds meer ook grotere markten, zoals hoortoestellen en home&garden producten.

Ook de machinebouw kan van Rapid profiteren. Bijvoorbeeld om snel schaalmodellen van machines te maken, voor evaluatie of instructie. Maar we kunnen net zo makkelijk kunststog of stalen onderdelen van ons (eind)product Rapid verkrijgen. Ik zeg nadrukkelijk niet dat Rapid altijd de beste keuze is, want in veel gevallen is bijvoorbeeld spuitgieten superieur. Toch biedt Rapid steeds meer mogelijkheden, mede dankzij nieuwe hardware, software en materialen.

De machinebouw zou volgens mij veel vaker de Rapid Technologies moeten toepassen. Onderdelen laten zich Rapid zo makelijk maken, juist als ze bijzonder complex zijn. En bovendien laten verschillende onderdelen zich verenigen in één, want Rapid kent veel minder beperkingen met betrekking tot de complexiteit van de vorm.

Wat heeft Rapid mijn bedrijf te bieden? http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8.aspx http://blogs.machinebouw.net/2007/11/09/WatHeeftRapidMijnBedrijfTeBieden.aspx Fri, 09 Nov 2007 15:50:16 GMT <p> Wat heeft Rapid mijn bedrijf te bieden, wordt mij wel eens gevraagd. Mijn antwoord verschilt per bedrijf. Rapid betreft sowieso veel meer meer dan het maken van prototypes. Laten we even stilstaan bij deze prototypes. Dankzij 3D Printing kunnen we aanvankelijk onze concepten en later onze ontwerpen eenvoudig en goedkoop in materie omzetten, 'materialiseren'. Dit heeft als belangrijkste voordeel, dat we de voorwerpen kunnen vasthouden, voelen, neer kunnen zetten en anderen kunnen tonen. Want als zij verbetermogelijkheden zien, kunnen wij direct veranderingen aanbrengen en hoeven we niet te wachten tot het eigenlijk al te laat is. Rapid Prototyping drukt dus de kosten van de productontwikkeling, beperkt de risico's en draagt er aan bij dat de ontwikkeling niet onverwacht veel tijd in beslag neemt. </p> <p> En er is meer, want ook gereedschappen en zelfs eindproducten kunnen we Rapid verkrijgen. Met één druk op de knop hebben we ons gereedschap of eindproduct, respectievelijk: Rapid Tooling en Rapid Manufacturing (of Rapid Fabrication). Wat Rapid tooling betreft, kunnen we bijvoorbeeld snel complexe gietvormen maken. Met Rapid Manufacturing kunnen we, zonder bijvoorbeeld spuitgietmatrijzen, eindproducten voor consumenten realiseren. Omdat we bij Rapid Manufacturing niet aan dure gereedschappen vastzitten met één vorm, zijn we in staat ieder product een andere vorm te geven. Met Rapid manufacturing kunnen we niches bedienen en steeds meer ook grotere markten, zoals hoortoestellen en home&garden producten. </p> <p> Ook de machinebouw kan van Rapid profiteren. Bijvoorbeeld om snel schaalmodellen van machines te maken, voor evaluatie of instructie. Maar we kunnen net zo makkelijk kunststog of stalen onderdelen van ons (eind)product Rapid verkrijgen. Ik zeg nadrukkelijk niet dat Rapid altijd de beste keuze is, want in veel gevallen is bijvoorbeeld spuitgieten superieur. Toch biedt Rapid steeds meer mogelijkheden, mede dankzij nieuwe hardware, software en materialen. </p> <p> De machinebouw zou volgens mij veel vaker de Rapid Technologies moeten toepassen. Onderdelen laten zich Rapid zo makelijk maken, juist als ze bijzonder complex zijn. En bovendien laten verschillende onderdelen zich verenigen in één, want Rapid kent veel minder beperkingen met betrekking tot de complexiteit van de vorm. </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,cd0da875-b955-4e27-8dab-70e981d012a8.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d 1

Onlangs attendeerde een vriend me op een onderzoek waarmee hij als chemisch bioloog in aanraking was gekomen: bio-printing. Hij schreef: "Je kunt straks veel geld verdienen met een inkjet printer." Verbaasd vroeg ik hem: "Hoezo?" Op hetzelfde moment probeerde ik me een voorstelling te maken van een Z Corp printer in een slagerij. Ik zag Louis de Funès voor me die als Charles Duchemin de voedselfabriek van Tricatel bezoekt in de hilarische film L'aile ou la cuisse. Verder herinnerde ik me de 3D printer in Leiden, om moleculen sterk vergroot af te kunnen drukken. Deze printer was echter uitsluitend bedoeld om de onderzoekers iets tastbaars in handen te geven.

Met enkele links van mijn vriend draaide ik de digitale snelweg op. Eenmaal aangekomen bij bio-printing ontwaarde ik inderdaad enkele inktjet printers. Bio-printing is het driedimensionaal 'afdrukken' van levende organen, bijvoorbeeld met een eenvoudige inktjet printer. De inkt is hierbij vervangen door een oplossing van levende cellen. Ieder druppeltje dat de printkop verlaat, bevat één cel. Ondanks dat de printkop bij het verspuiten van de 'inkt' de cellen zwaar belast, blijken veel cellen hun reis door de print te overleven. Door gebruik te maken van verschillende printkoppen, zoals bij een kleurenprinter, kunnen verschillende cellen worden afgedrukt, zoals huidcellen en weefselcellen. Na het afdrukken is het orgaan nog niet gereed. De geleiachtige massa moet zich ontwikkelen, waarbij de cellen aan elkaar groeien en zich (verder) specialiseren.

Het resultaat is nog lang niet toepasbaar. Desalniettemin wordt de laatste tijd is in enkele laboratoria veel vooruitgang geboekt. Wat is het doel van deze ontwikkeling? Het gaat vanzelfsprekend niet om het maken van vlees voor vegetariërs. Het belang van het onderzoek houdt verband met het gebrek aan donoren. De vraag overstijgt nog altijd het aanbod in aanzienlijke mate. Uiteraard zijn er andere toepassingen denkbaar. Bijvoorbeeld in de plastische chirurgie. "Dokter, mag ik een andere neus van u?" "Ja, ik druk er een voor u af." Op dit moment loopt het project Custom-Fit. Bedrijven en instellingen doen onderzoek naar het op het individu afstemmen van voorwerpen, zoals hoorapparaten, steunzolen en implantaten. Bio-printing lijkt mij de ultieme vorm van 'custom-fit'. Wie meer over het onderwerp wil weten, bezoekt bijvoorbeeld www.musc.edu/bioprinting . Een andere term voor bio-printing is organ printing en tissue engineering. Mens en machine smelten steeds meer samen, zo blijkt.

Custom-Fit: Bio-printing http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d.aspx http://blogs.machinebouw.net/2007/10/21/CustomFitBioprinting.aspx Sun, 21 Oct 2007 14:48:17 GMT <p> Onlangs attendeerde een vriend me op een onderzoek waarmee hij als chemisch bioloog in aanraking was gekomen: bio-printing. Hij schreef: "Je kunt straks veel geld verdienen met een inkjet printer." Verbaasd vroeg ik hem: "Hoezo?" Op hetzelfde moment probeerde ik me een voorstelling te maken van een Z Corp printer in een slagerij. Ik zag Louis de Funès voor me die als Charles Duchemin de voedselfabriek van Tricatel bezoekt in de hilarische film L'aile ou la cuisse. Verder herinnerde ik me de 3D printer in Leiden, om moleculen sterk vergroot af te kunnen drukken. Deze printer was echter uitsluitend bedoeld om de onderzoekers iets tastbaars in handen te geven. </p> <p> Met enkele links van mijn vriend draaide ik de digitale snelweg op. Eenmaal aangekomen bij bio-printing ontwaarde ik inderdaad enkele inktjet printers. Bio-printing is het driedimensionaal 'afdrukken' van levende organen, bijvoorbeeld met een eenvoudige inktjet printer. De inkt is hierbij vervangen door een oplossing van levende cellen. Ieder druppeltje dat de printkop verlaat, bevat één cel. Ondanks dat de printkop bij het verspuiten van de 'inkt' de cellen zwaar belast, blijken veel cellen hun reis door de print te overleven. Door gebruik te maken van verschillende printkoppen, zoals bij een kleurenprinter, kunnen verschillende cellen worden afgedrukt, zoals huidcellen en weefselcellen. Na het afdrukken is het orgaan nog niet gereed. De geleiachtige massa moet zich ontwikkelen, waarbij de cellen aan elkaar groeien en zich (verder) specialiseren. </p> <p> Het resultaat is nog lang niet toepasbaar. Desalniettemin wordt de laatste tijd is in enkele laboratoria veel vooruitgang geboekt. Wat is het doel van deze ontwikkeling? Het gaat vanzelfsprekend niet om het maken van vlees voor vegetariërs. Het belang van het onderzoek houdt verband met het gebrek aan donoren. De vraag overstijgt nog altijd het aanbod in aanzienlijke mate. Uiteraard zijn er andere toepassingen denkbaar. Bijvoorbeeld in de plastische chirurgie. "Dokter, mag ik een andere neus van u?" "Ja, ik druk er een voor u af." Op dit moment loopt het project Custom-Fit. Bedrijven en instellingen doen onderzoek naar het op het individu afstemmen van voorwerpen, zoals hoorapparaten, steunzolen en implantaten. Bio-printing lijkt mij de ultieme vorm van 'custom-fit'. Wie meer over het onderwerp wil weten, bezoekt bijvoorbeeld <a href="http://www.musc.edu/bioprinting">www.musc.edu/bioprinting</a> . Een andere term voor bio-printing is organ printing en tissue engineering. Mens en machine smelten steeds meer samen, zo blijkt. </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,50fcea4d-a046-4522-9346-37d6be042e7d.aspx
http://blogs.machinebouw.net/Trackback.aspx?guid=f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09 http://blogs.machinebouw.net/pingback.aspx http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09.aspx Rein van der Mast http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09.aspx http://blogs.machinebouw.net/SyndicationService.asmx/GetEntryCommentsRss?guid=f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09

Prinsjesdag 2007 is voorbij. Het was een zonnige dag, althans toen het er toe deed. In mijn geval was dat: toen ik in het zadel zat. Het is iedere keer weer bijzonder om als cavalerist het ceremoniële hoogtepunt van onze democratie van dichtbij mee te mogen maken. De paarden, de koetsen, de uniformen, onze vorstin en het publiek. Tijdens de troonrede stond mijn eenheid opgesteld bij de Gevangenpoort. Van de inhoud van de troonrede heb ik me dus pas later op de hoogte kunnen stellen. En pas de volgende dag kon ik me nader op de hoogte stellen van de plannen van het kabinet. Bij het lezen van een samenvatting in een dagblad stuitte ik op het woord innovatievouchers. U kent ze vast wel: tegoedbonnen waarmee we kennisinstellingen kunnen vragen kleine onderzoekjes voor ons te doen. Het ministerie lijkt nog steeds van mening dat alleen kennisinstellingen het MKB van de juiste kennis kunnen voorzien. Goed, ik weet dat officieel de desbetreffende regeling is bedoeld om het MKB en de kennisinstellingen nader tot elkaar te brengen. Maar als u het mij vraagt, zal de toegenomen stroom vragen uit het MKB snel slinken tot op het oude niveau zodra de regeling is beëindigd. Tegelijkertijd bezit het MKB enorm veel kennis. Waarom stimuleert de overheid niet dat de kennis binnen het MKB beter wordt benut? Ik hoor sommigen onder u zich hardop afvragen: daarvoor hebben we toch de brancheorganisaties? Ja en nee, want komt de meeste innovatie niet tot stand door verder te kijken dan de eigen omgeving, dus door buiten de eigen branche te kijken? Een paar anderen hoor ik nu roepen: maar daar is Syntens voor! Ja, ergens wel, maar zoveel geld krijgt Syntens niet meer, dus de mogelijkheden zijn beperkt. Bovendien is Syntens vooral een instelling die vraag en antwoord met betrekking tot kennis aan elkaar knoopt in plaats dat het onderdeel van het ministerie zelf alle kennis in huis heeft. Ik ben van mening dat u de vouchers ook moet kunnen indienen bij kennisdragers die deel uitmaken van het MKB. Vanzelfsprekend, want ik ben een adviseur, een kennisdrager. Puur eigenbelang! Maar serieus, wat is het voor een gekkigheid, dat mensen met een voucher in de hand naar TNO stappen voor een beetje prototyping, terwijl tal van servicebureaus hetzelfde kunnen leveren? De balans is zoek en bovendien, er is geen enkele stimulans voor de instellingen om zich werkelijk in het MKB te verdiepen, want dankzij de vouchers komen de MKB-ers toch wel. Althans, zolang de regeling duurt, daarvan ben overtuigd. Prinsjesdag was mooi, maar ten aanzien van de uitwisseling van kennis ten behoeve van ons MKB is er te weinig bereikt.

Vouchers http://blogs.machinebouw.net/PermaLink,guid,f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09.aspx http://blogs.machinebouw.net/2007/09/21/Vouchers.aspx Fri, 21 Sep 2007 14:46:18 GMT <p> Prinsjesdag 2007 is voorbij. Het was een zonnige dag, althans toen het er toe deed. In mijn geval was dat: toen ik in het zadel zat. Het is iedere keer weer bijzonder om als cavalerist het ceremoniële hoogtepunt van onze democratie van dichtbij mee te mogen maken. De paarden, de koetsen, de uniformen, onze vorstin en het publiek. Tijdens de troonrede stond mijn eenheid opgesteld bij de Gevangenpoort. Van de inhoud van de troonrede heb ik me dus pas later op de hoogte kunnen stellen. En pas de volgende dag kon ik me nader op de hoogte stellen van de plannen van het kabinet. Bij het lezen van een samenvatting in een dagblad stuitte ik op het woord innovatievouchers. U kent ze vast wel: tegoedbonnen waarmee we kennisinstellingen kunnen vragen kleine onderzoekjes voor ons te doen. Het ministerie lijkt nog steeds van mening dat alleen kennisinstellingen het MKB van de juiste kennis kunnen voorzien. Goed, ik weet dat officieel de desbetreffende regeling is bedoeld om het MKB en de kennisinstellingen nader tot elkaar te brengen. Maar als u het mij vraagt, zal de toegenomen stroom vragen uit het MKB snel slinken tot op het oude niveau zodra de regeling is beëindigd. Tegelijkertijd bezit het MKB enorm veel kennis. Waarom stimuleert de overheid niet dat de kennis binnen het MKB beter wordt benut? Ik hoor sommigen onder u zich hardop afvragen: daarvoor hebben we toch de brancheorganisaties? Ja en nee, want komt de meeste innovatie niet tot stand door verder te kijken dan de eigen omgeving, dus door buiten de eigen branche te kijken? Een paar anderen hoor ik nu roepen: maar daar is Syntens voor! Ja, ergens wel, maar zoveel geld krijgt Syntens niet meer, dus de mogelijkheden zijn beperkt. Bovendien is Syntens vooral een instelling die vraag en antwoord met betrekking tot kennis aan elkaar knoopt in plaats dat het onderdeel van het ministerie zelf alle kennis in huis heeft. Ik ben van mening dat u de vouchers ook moet kunnen indienen bij kennisdragers die deel uitmaken van het MKB. Vanzelfsprekend, want ik ben een adviseur, een kennisdrager. Puur eigenbelang! Maar serieus, wat is het voor een gekkigheid, dat mensen met een voucher in de hand naar TNO stappen voor een beetje prototyping, terwijl tal van servicebureaus hetzelfde kunnen leveren? De balans is zoek en bovendien, er is geen enkele stimulans voor de instellingen om zich werkelijk in het MKB te verdiepen, want dankzij de vouchers komen de MKB-ers toch wel. Althans, zolang de regeling duurt, daarvan ben overtuigd. Prinsjesdag was mooi, maar ten aanzien van de uitwisseling van kennis ten behoeve van ons MKB is er te weinig bereikt.<br> </p> <img width="0" height="0" src="http://blogs.machinebouw.net/aggbug.ashx?id=f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09" /> http://blogs.machinebouw.net/CommentView,guid,f1f6bfbe-3c6e-4286-9f1b-3c99429e0e09.aspx