Tuesday, 14 October 2008

KansenBertus Zuijdgeest



Na een sluimerend gerommel van onheil van ver weg over de vijver, is het onweer nu over Noordwest-Europa losgebarsten. Een déjà vu van een dikke 20 jaar geleden is niet te onderdrukken. Maar dit gaat verder. De wereldwijde nationalisatie van banken is ongekend en het dreigend faillissement van IJsland doet ook al geen vreugde opkomen. Een duur geintje al met al. Alleen degene die nu aan een hypotheekvernieuwing op een goeddeels afbetaald huis toe is, vindt het allemaal best. De rente daalt en de koersen van obligaties schieten omhoog. De gouden regel op de beurs is sociaal gedrag. Je moet lief zijn voor de mensen en verkopen als iedereen de aandelen graag wil hebben en de vraag de koersen in de hoogte doet snellen. Je moet medelijdend zijn en de aandelen kopen als iedereen er vanaf wil en de koersen dus laag zijn. Maar wat is laag? En wat is hoog? Omdat we dat nooit zullen weten, blijven deze beurscrashes voor de gemiddelde medemens een kostbaar geintje. Gaan we daar in het werkelijke leven wat van merken? Het is interessant om vast te stellen dat terwijl de hele (financiële) wereld de afgelopen decennia keihard geworden is, de emotie de beurzen beheerst. Dan wordt wel eens van paniekverkopen van particulieren gesproken, maar die nemen slechts een minderheid van de transacties voor hun rekening. Dus de ‘keiharde’ handelaren zijn helemaal niet zo geslepen als ze wel zouden willen.

Gaan wij in onze wereld er nog wat van merken? Het antwoord is helaas ja. Maar er zijn ook positieve kanten aan de ontwikkelingen. De vraag op in de arbeidsmarkt wordt steeds minder door wisselingen in vast personeel opgevangen. Buffers van 20 procent inhuurkrachten zijn geen uitzondering. Die zullen in magere tijden het eerst afvloeien. Risico van het vak. Helaas. En dat is terug te zien in de koersen van uitzendorganisaties. Die gaan versterkt met hausses en baisses omhoog en naar beneden. Het zal duidelijk zijn dat de hausse van voor de zomer is omgeslagen in een baisse. Dat is nog niet te merken in de bedrijven, maar dat komt vanzelf. En dat biedt kansen. Een terugkeer naar gedempte normaliteit heeft het voordeel dat weer wat tijd beschikbaar komt voor de ontwikkeling van het personeel. En er kan eens gekeken worden naar de manier waarop wordt gewerkt. Wat meer structuur, een beetje meer beheer, wat meer afstemming her en der. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Als ze maar met visie gebeuren, dan kan er alleen maar goeds van komen. Zet de verschillende disciplines als verkoop, engineering, inkoop en logistiek eens bij elkaar. Probeer die cultuurverschillen in een gezellige survivaltocht eens uit de wereld te helpen. Denk eens na over targets en beloningen en bewandel eens andere paden dan omzet of de bezettinggraad. Het is allemaal niet zo moeilijk, maar het vraagt wel inlevingsvermogen. En wie zou dat als regisseur en boven de partijen staand het best kunnen doen? Juist, de hoogste baas. Maar waar kan die het best mee overweg? Juist, de verkoper. En wie veroorzaakt de meeste schade als het gaat om het rendement van een opdracht? Juist, de verkoper. Er is eigenlijk een buitenstaander nodig die alle nukken van alle disciplines kent om uit dit wespennest te geraken. En daarvoor ligt nu hopelijk wat tijd in het verschiet. Want overmatige drukte en branden blussen in drukke tijden, betekent gewoon dat de zaak in de rustige tijden niet op orde is gebracht. En dat is vaak wel nodig. Want wat hoog is, komt een keer omlaag en wat laag is, gaat vanzelf weer een keer omhoog. Tenminste, dat hoop ik maar anders kan ik nooit met pensioen en dat wil ik niemand aandoen.


Tuesday, 14 October 2008 22:16:42 (GMT Standard Time, UTC+00:00)      Comments [0]  

| BPM | DB/M | Infosecurity.nl | IT Service | Java | LAN Magazine | Machinebouw |
| Optimize | Process Control | Software Release | Storage | Telecommagazine |